Ξέρεις...Ανεμώνα μου...

Λείπουμε

2012-01-27T02:04:00.000+02:00

Μέσα ακούγεται να χτυπάει το τηλέφωνο.

Η Μέσα μου, κυρίως επειδή βαριέται, λέει στον Μέσα μου να απαντήσει εκείνος.

Εκείνος , όπως πάντα και μάλιστα τά τελευταία δέκα χρόνια χωρίς σχεδόν καμιά πλέον εξαίρεση, υπακούει και εκτελεί τις προτροπές έως διαταγές της πάραυτα καί αδιαμαρτύρητα !

«Εμπρός»... απαντά και στη συνέχεια αμίλητος ακούει για ένα,δυό λεπτά το αποστηθισμένο κειμενάκι της φιλότιμης υπαλλήλου κάποιας αφιλότιμης εταιρείας πού διαφημίζει και προτείνει σχεδόν ενοχλητικά, λόγω τού ακατάλληλου της ώρας, τά προιόντα της.

Ευγενικά, όπως πάντα με όλους καί με το τυποποιημένο (κονσέρβα)… «Σας ευχαριστώ πολύ, αλλά δεν ενδιαφέρομαι» κλείνει.

«Ποιος ήτανε, αυτή πάλι με τά κρέατα ;» ρωτάει εκνευρισμένη ή αρχηγός και προσθέτει.

«Αμάν, πιά, μας έχουν τρελάνει κάθε μέρα αυτοί με τά κρέατα. Τόσες φορές της έχω πεί αυτηνής ότι δεν ενδιαφερόμαστε, αλλά εκεί αυτή το χαβά της».

Το επεισόδιο μοιάζει να έχει λήξει σ’αυτό το σημείο, αλλά να όμως πού έχει λίγο ακόμα.

Δύο λεπτά μετά το προαναφερθέν γεγονός, το τηλέφωνο των μέσα αρχίζει και πάλι να καλεί.

«Να δείς πού θα είναι πάλι αυτή με τά κρέατα»... σχολιάζει ή άγρια στον ήπιο και του προτείνει αυστηρά να μην απαντήσει.

Επειδή όμως ό υποταγμένος, λόγω κυρίως προχωρημένης ηλικίας, έχει ακόμα κάποια λίγα απομεινάρια στοιχειώδους λογικής, τολμάει καί τής λέει με ήρεμο τρόπο ότι δεν μπορεί να μην απαντήσει επειδή αυτή τη φορά μπορεί να είναι κάποιος άλλος, κάποιος δικός τους, κάποιος συγγενής.

Η Μέσα μου τότε αφού επεξεργάζεται τάχιστα την τελευταία απροδόκητη πληροφορία διατυπώνει καί διατάζει εκνευρισμένα και αυστηρά μια οριστική καί καθοριστική απάντηση ώστε να δοθεί ένα τέλος σ’αυτή την άκρως ενοχλητική ιστορία.

«Αν είναι όμως πάλι αυτή με τά κρέατα, τότε να της πείς ότι λείπουμε και να της το κλείσεις στα μούτρα» !!!

Ευτυχώς όμως πού ήταν…άλλος !

Α υ τ ο ά ν ο σ ο

2012-01-24T01:46:00.000+02:00

Μιάμή αντιληπτή δι’απλής καί γυμνής σκέψης παρουσία, ή οποία υπάρχει μέσα σέ όλεςτίς ανθρώπινες υπάρξεις, χωρίς όμως νά τίς βλάπτει, γιά κάποιον άγνωστο μέχριστιγμής λόγο μεταλλάχθηκε καί έγινε μή αναγνωρίσιμη, έγινε εχθρική καί ώς εκτούτου μή αποδεκτή από τόν ψυχοσυναισθηματικοπνευματικό μου οργανισμό καί κόσμο.

Τό αμυντικό μου σύστημα τέθηκε αμέσως σέσυναγερμό.

Οί σκέψεις καί τά συναισθήματα πού αυτομάτωςπολλαπλασιάσθηκαν καί στάλθηκαν εναντίον της, δέν κατάφεραν καί συνεχίζουνμέχρι καί σήμερα νά μή καταφέρνουν νά τήν αναγνωρίσουν ώστε νά τήνκαταστρέψουν.

Ετσι, καθώς αυτή έχει επικαθίσει καί τώρα πλέονείναι δυνατά κολλημένη επάνω στούς αγωγούς τής αμφίδρομης διέλευσης τών ψυχοπνευματικών μου σημάτων πρός καί από τάζωτικής σημασίας μέλη τών επιθυμιών μου, βραχυκυκλώνουν καί καταστρέφουν άθελάτους αυτούς τούς αγωγούς.

Αποτέλεσμα είναι τά σήματα αυτά νάαλλοιώνονται σέ σημαντικό βαθμό καί έτσι νά επέρχεται σιγά, σιγά ή πλήρηςπαράλυση τών επιθυμιών μου.

Επιθυμίες επάνω στίς οποίες στηριζόμουν γιάνά κινούμαι, νά δημιουργώ, να εξελίσσομαι και βεβαίως νά ελπίζω γιά νά ζώ.

Θά σέ θυμάμαι πάντα μέ Αγάπη

2012-01-19T22:39:00.000+02:00

Εκείνη όμως τώρα...

Μ α ζ ί --- Video

2012-01-19T02:00:00.000+02:00

Ανάμνηση από κάτι πού δεν έγινε ποτέ έτσι.

Συνεύρεση Ψυχών

2012-01-18T20:00:00.001+02:00

Από τήν 31η τάξη τής ζωής μου.

Μ α ζ ί

2012-01-16T20:19:00.000+02:00

Η συζήτησηγιά τήν πιό όμορφη συνάντηση, τή συνάντησή τους, είχε τελειώσει καί ή ώρα είχεήδη προχωρήσει αρκετά μέσα στή γλυκιά νύχτα.

Γύρισε τόκεφάλι του πρός τό μέρος της καί τήν κοίταξε τρυφερά.

Τάσυναισθήματα απ’αυτή τή συζήτηση είχαν προκαλέσει καί στούς δύο μιά γλυκιά καίαπαλή ζάλη, σάν αυτή από ένα καλό κρασί.

Εκείνη είχεήδη παραδοθεί στήν αγκαλιά ενός καλού κι’ευγενικού ύπνου, πού όμως αυτή τήνύχτα ήταν ζηλιάρης καί περίμενε ανυπόμονα μέχρι κι’ εκείνη τη στιγμή νά τήνκρατήσει κι’αυτός στήν αγκαλιά του.

Ελάχισταλίγο πρίν την παράδοσή της, μιά μικρή ποσότητα απ’αυτά τά συναισθήματα, είχεφύγει από τά μάτια της καί υπό μορφή δακρύων, είχε κυλίσει στά ζεστά καίτρυφερά, σάν μικρού παιδιού, μαγουλάκια της.

Τήν πλησίασεπροσεκτικά καί τά γεύθηκε μ’ένα απαλό φιλί.

Αυτή ήτελευταία όμως γουλιά τόν ζάλισε ακόμα περισσότερο καί έδωσε έτσι τήν ευκαιρίαστόν ύπνο νά πραγματοποιήσει τήν από ώρα έντονη δεύτερη επιθυμία του.

Ηθελε νάπάρει κι’εκείνον στήν αγκαλιά του, ώστε νά ξεναγήσει καί τούς δύο συγχρόνως στάπιό όμορφα τοπία τών καλών ονείρων πού διέθεται.

Αλλη μιάμέρα μαζί της ή άλλη μιά μέρα μαζί του είχε τελειώσει.

Αλλη μιάμέρα πού τούς είχε απολαύσει καί είχε σβήσει απαλά ευτυχισμένη !

Οί εικόνες τωνμαγευτικών τοπίων, από τά όνειρα τού ύπνου της, άρχισαν σιγά,σιγά νάξεθωριάζουν από ένα φώς πού όσο πέρναγε ή ώρα δυνάμωνε, μέχρι πού τίς έσβησεεντελώς καί τήν ανάγκασε έτσι ν’ανοίξει τά μάτια της.

Μιά φρέσκιακαί αισιόδοξα λαμπερή ημέρα είχε κάνει όσο μπορούσε απαλότερα καίδιακριτικότερα τήν εμφάνισή της μέ τό φώς της, τό οποίο είχε μπεί γιά τά καλά, τώραπιά, μέσα στό δωμάτιό τους.

Μέσα σέελάχιστα δευτερόλεπτα, βαθιά μέσα στόν χώρο τού μή συνειδητού της, μαζεύτηκανάσχημες σκέψεις πού έφτιαξαν ένα τεράστιο κύμα φόβου, τό οποίο άρχισε νάφουσκώνει καί νά κινείται απειλητικά πρός τά έξω.

« Μήπως ήτανψέμα; Μήπως ήταν ένα όμορφο όνειρο;

Μήπως ήταν κάποιο παραμύθι; » αναρωτήθηκε γεμάτη αγωνία, καθώς τό κύμακύλαγε μέ δύναμη πρός τά έξω.

Εφθασε στάμάτια της κι’εκεί έσκασε μέ δύναμη επάνω στήν εικόνα μέ τό πρόσωπο εκείνουκι’εκεί φυσικά διαλύθηκε στά έξ ών συνετέθη !

Ηπραγματικότητα είχε κάνει επίδειξη τών καλών ιδιοτήτων της κι’αυτές ήταντέτοιες πού έκαναν ακόμη καί τό θαύμα νά χάσει κάθε εμπιστσύνη καί εκτίμηση γιάτόν εαυτό του.

Ισως, άλλωστε,τό μεγαλύτερο καί τό καλύτερο θαύμα σ’αυτόν τόν κόσμο, νά είναι αυτό τήςπραγματικότητας !

Οχι λοιπόν, δένήταν ψέμα, δέν ήταν όνειρο, δέν ήταν παραμύθι.

Πόσηαγαλίαση καί ανακούφιση !

Ναί, ήταν ήπραγματικότητα πού τήν διαβεβαίωνε ότι εκείνος ήταν κοντά της, ήταν δίπλα της, ήταναληθινός καί απλά φιλοξενείτο και περιηγείτο ακόμα στα αξιοθέατα όνειρα εκείνουτού καλού καί ήρεμου βραδυνού ύπνου.

Παρέμεινεασάλευτη νά τόν κοιτάζει καί νά εκπέμπει πρός τό μέρος του συναισθήματα καίσκέψεις, τέτοια καί τέτοιες πού συναγωνίζονταν σέ ποιότητα, σέ φωτεινότητα, σέαξία, αλλά καί σέ σύνθεση χρωμάτων τό φώς τού ήλιου που τόν έλουζε, τώρα πιά,καί προσπαθούσε μαζί της νά τόν πάρει από τήν αγκαλιά του ύπνου, νά τόνξυπνήσει δηλαδή.

Οταν τά φώτατού ήλιου καί τών συναισθημάτων της δυνάμωσαν ακόμα περισσότερο, τότετρεμόπαιξαν γιά λίγο τά βλέφαρά του καί στή συνέχεια άνοιξε τά μάτια του.

Ενα ίδιοκύμα φόβου δημιουργήθηκε τότε μέσα του καί άρχισε νά κινείται απειλητικάκι’αυτό πρός τά έξω.

Τόαντιμετώπισε μέ χαμόγελο όμως γιατί ήδη είχε καταλάβει τί επρόκειτο νά πάθειαυτό τό κύμα.

Η εικόνα τηςείχε προλάβει νά τού στείλει τό υπέροχο μήνυμα τής πραγματικότητας καί τήςαλήθειας !

Ητανκι’εκείνη κοντά του, ήταν δίπλα του , ήταν αληθινή καί τόν κοίταζε γεμάτηλαχτάρα στά μάτια.

Απλωσε τόχέρι του καί προσπάθησε νά επιβεβαιώσει αυτή τή πραγματικότητα μέσω μιάς ακόμηαπό τίς πέντε αισθήσεις του, τήν αφή.

Ενα σύντομο,αλλά συγχρόνως καί παιχνιδιάρικο χάδι μέ τήν άκρη τών δαχτύλων του στήν άκρητής μυτούλας της.

Εκείνη μέ τή σειρά της, άπλωσε τό δικό της χέρι καί μέ τάδάχτυλά της χτένισε τά μαλλιά του καί τού υποσχέθηκε...«Καλημέρα» !

Ηταν μιά Καλημέρα πού θύμιζε τραγούδι !

Τό επανέλαβεκι’εκείνος μέ τούς ίδιους στοίχους, αλλά μέ δική του συναισθηματική σύνθεση καίαμέσως μετά τήν πήρε καί τήν έσφιξε μέσα στήν αγκαλιά του.

Πράξηπαράδοσης τών διαπιστευτηρίων τής πραγματικότητας καί στούς δύο.

Σέ κάτιτέτοιες περιπτώσεις καί στιγμές, τά διαπιστευτήρια τής πραγματικότητας έχουνάμεση καί απόλυτη σχέση καί μέ τίς πέντε αισθήσεις.

Αποκωδικοποιήθηκανλοιπόν όλα τά μηνύματα πού συνέλεξαν οί αισθήσεις καί τών δύο, μέσα σ’αυτή τήναγκαλιά καί συνέθεσαν μιά πολύ μεγάλη ποικιλία σκέψεων καί συναισθημάτων πούστή συνέχεια συμπυκνώθηκαν καί έφτιαξαν μιά πολύ μκρή λεξούλα μέ αξίαδιαμαντιου !

« Α Γ Α Π Η Μ Ο Υ » !!!

Μιά πολύμικρή λέξη-φράση πού όταν είναι αληθινή, εκτός πάρα πολλών άλλων εμπεριέχει καίόλα τά στοιχεία τού...όρκου !

Σέ μιά τόσοπολύ όμορφη πραγματικότητα, άλλωστε, μόνο ένα τόσο σπάνιο καί πανάκριβο δώροταιριάζει νά τής προσφέρει κανείς.

Μά, δένυπάρχει καλύτερος τρόπος υποδοχής καί αποδοχής της.

Ακόμα μιάυπέροχη μέρα τής συμβίωσής τους άρχιζε κι’άς ήταν ή πρώτη !

Ακούγεταιπαράξενα αυτό τό τελευταίο, αλλά μέσα σέ μιά τέτοια σχέση, οί αριθμητικοί, οίποσοτικοί, αλλά καί πολλοί άλλοι προσδιορισμοί χάνουν τίς διαστάσεις τους, τίςθέσεις τους, τόν προσανατολισμό τους καί τίς ιδιότητές τους μέσα στόν χώρο καίστόν χρόνο.

Γίνονταιλέξεις καί έννοιες άβουλες καί εξαρτώμενες αποκλειστικά καί μόνο από τίςεπιθυμίες τών ερωτευμένων πλασμάτων καί τών ψυχών τους !

Μιάτελευταία πράξη ολοκλήρωσε τίς αμοιβαίες φιλοφρονήσεις τών αισθήσεων καί τώνσυναισθημάτων μέ τή πραγματικότητα καί τούς ανέβασε στά ύψη !

Εκεί δηλαδήπού βρίσκεται ή Αλήθεια.

Ναί, ήταν αλήθεια !

Ηταν αλήθειαότι επιτέλους είχαν συναντηθεί καί εξακολοθούσαν νά είναι μαζί !

Επιτέλουςήταν μαζί καί...Ναί, ζούσαν αληθινά !!!

Ανάμνηση από αυτό πού δέν έγινε ποτέ έτσι !

ΚώσταςΚωνστανταρίδης

Σ ά ν Σ ή μ ε ρ α

2012-01-15T00:54:00.000+02:00

Είναι πλέον κάτι σάν τή νύχτα, αλλά χωρίς ημέρα !
Ισως μέ λίγο πιό ρεαλιστικά τροποποιημένο τό σενάριο καί κατά συνέπεια σχεδόν καθόλου λυρισμό, θά μπορούσε νά έχει καί άλλους πολλούς τίτλους, όπως γιά παράδειγμα..."Σάν απόψε''.

Θά σέ περιμένω

2012-01-15T00:24:00.000+02:00

Περισσότερο όμως από 12 χρόνια δεν άντεξα, επειδή η εμμονή μου για σένα μετατράπηκε σε αναμονή για μένα.
Χωρίς υπερβολή, άρχισα να με περιμένω μέρα με τη μέρα, αλλά ευτυχώς το ξεπέρασα.
Μόνο λίγα συναισθηματικά κουσούρια μου άφησε.

Α ν ο ι ξ ι ά τ ι κ η Μ ε λ α γ χ ο λ ί α

2012-01-14T13:43:00.002+02:00

Είχαν περάσει οχτώ μήνες από τότε πού με είχε εγκαταλείψει, αλλά οι συναισθηματικοί πόνοι μου εξακολουθούσαν το ίδιο δυνατοί όπως από την πρώτη βραδιά πού βρέθηκα έξω από το όνειρο.

Ερωτας συζήτηση

2011-11-30T18:16:00.000+02:00

Θέλει νά κάνουμε...έρωτα συζήτησης καί μέπροκαλεί αφήνοντας διστακτικά, διακριτικά καί θηλυκότατα νά διακρίνω τό κορμίτής επιθυμίας της καί τά μισοσκεπασμένα μέ τίς λέξεις της, απόκρυφα σημεία τώνσυναισθημάτων της γιά μένα ! Περιμένει από εμένα νά κάνω τή πρώτη κίνηση.

Οταν όμως τό επιχειρώ, τότε απομακρύνεταισχεδόν πάντα, κάνωντας πώς...δέν καταλαβαίνει.

Σταματώ καί δέν επιμένω.

Είναι τής νοοτροπίας μου νά μήν επιμένωγενικώς, παρά μόνο όταν είμαι σίγουρος γιά κάτι καί δυστυχώς δέν είμαι σίγουροςγιά τίποτα !

Χθές όμως δέν άντεξα στόν πειρασμό καί άπλωσααπαλά μερικές λέξεις μου γιά ν’αγγίξω τό κορμί τής επιθυμίας της καί νά χαϊδέψωτά απόκρυφα σημεία τών συναισθημάτων της.

Ηθελα επιτέλους νά κάνουμε έρωτα....συζήτησης.

«Μήηη...όχι...σέ παρακαλώ, μήν επιμένεις» αντέδρασεενώ συγχρόνως αφηνόταν μέ προκλητική αδυναμία στήν αγκαλιά τών λέξεών μου.

Λέξεις πού τύλιγαν καί έσφιγγαν τήν επιθυμίατης, τώρα πιά, προκαλώντας ανάλογες δικές της κινήσεις επάνω στή δική μου.

Ηδη οί επιθυμίες μας λογοχαϊδευόντουσαν μέπάθος και ηδονή !

Η συζήτηση επιτέλους είχε αρχίσει καί ήτανκαθαρά...ερωτική !!!

~♥Ernesto Cortazar - Faces Of Nature~♥ (Beautiful Piano Instrumental...

2010-09-23T00:07:00.001+03:00

Μά δέν έμεινε κάτι γιά νά τό δείξω ή νά τό πώ εγώ !!!

Ανακοίνωσις Νο 2

2010-07-28T17:47:00.000+03:00

Πρός τίς εναπομείνασες Κοκκινοσκουφίτσες.
Προσοχή :
Τώρα πιά μέσα στό παραμύθι καθενός μας, σέ κάθε τομέα, σέ κάθε επίπεδο, πίσω από κάθε καλή γιαγιά κρύβεται κι’ ένας κακός λύκος.
Οί περισσότερες από τίς παλιές Κοκκινοσκουφίτσες πού επέζησαν από τήν επιδρομή τών λύκων καί γέρασαν δέν έγιναν ποτέ οί απλές αλλά καλλιεργημένες «Καλές γιαγιάδες» τού παραμυθιού, αλλά μεταλλάχθηκαν σέ κακούς μορφωμένους όμως λύκους.
Οσο γιά τίς άλλες, τίς λίγες ;
Απλώς δέν τίς άφησαν καί δέν τίς αφήνουν νά γεράσουν. Εφυγαν καί φεύγουν μαραζωμένες από τίς εξελίξεις.
Συμπέρασμα :
Στό επί τών ημερών μας παραμύθι υπάρχουν μόνο κακοί λύκοι καί υποψιασμένες ή ανυποψίαστες Κοκκινοσκουφίτσες μέ άγνωστο όμως τό τέλος...τών ειδών.

Υ.Γ
Τό ερώτημα «Λύκε, λύκε είσαι εδώ ;» εκλαμβάνεται σάν αίτημα γιά εκλογές. Προσοχή λοιπόν.

Σκληρά-Κατά-Πλακωμένος

2010-01-19T20:24:00.004+02:00

Επειδή ακόμα κι’εδώ πού βρίσκομαι ή πληροφόρηση δεν μού λείπει, όταν λοιπόν για μια ακόμη φορά σκέφθηκα τους καταπλακωμένους, αλλά ακόμα ζωντανούς ανθρώπους στη σεισμόπληκτη Αιτή, θυμήθηκα…εμένα.

Χρόνια τώρα Σκληρά-Κατά-Πλακωμένος αλλά ακόμα ζωντανός !!!

Χρόνια τώρα κάτω από τά βαριά συντρίμμια της τριαντάχρονης ζωής και των και των υπερπολλαπλάσιων μέχρι τότε ονείρων μου και όλοι οί απ’έξω αφελείς ευχαριστούν τον θεό τους πού «ευτυχώς» δεν πέθανα, δεν με έχασαν δηλαδή.

Χρόνια τώρα οί επαγγελματίες διασώστες μού υπόσχονται μέσα από τις τρύπες της λεγόμενης ψυχολογικής υποστήριξης τον απεγκλωβισμό μου, αλλά γέρασα περιμένοντας να φτιάξουν τά κατάλληλα…μηχανήματα.

Να δείς πού στο τέλος θα με απεγλωβίσουν ώστε να ταφώ κανονικά.

Η γριά μου

2009-11-07T02:17:00.004+02:00

Νωρίς τό βράδυ επέστρεψε ή γυναικούλα μου από τήν Αθήνα, όπου από το απόγευμα είχε πάει για καφέ και γιά ψώνια με δυό φίλες της καί ήταν...
Ηταν μια όμορφη γριά εκατό ετών, μια καλομακιγιαρισμένη αλλά βαριά άρρωστη γριά τήν οποία, μάλιστα, μόλις πρίν από λίγα λεπτά κάποιοι άγριοι ληστές τήν είχαν σπάσει στό ξύλο αφού πρώτα τής είχαν κλέψει την τσάντα της και στη συνέχεια τής σκότωσαν τις δυό αγαπημένες φίλες πού τη συνόδευαν σ’αυτή την απογευματινή βόλτα για καφέ καί αγορές.
Μόνο ένα τέτοιο φριχτό σενάριο θα μπορούσε να δικαιολογήσει την εικόνα, αλλά και τη συμπεριφορά της από τη στιγμή πού μπήκε στο σπίτι.
Όταν ανήσυχος τη ρώτησα να μού πεί τι της συμβαίνει, ή απάντησή της ήταν ότι.. «Κουράστηκα πολύ» !
Αυτή ή εικόνα της, αλλά και ή απάντησή της στην ερώτησή μου, πέρασαν μέσα μου καί μού πολλαπλασίασαν τίς ζημιές πού έχει υποστεί ή αγάπη μου γι’αυτήν. Είναι μοναδική περίπτωση πού από τήν πράξη του πολλαπλασιασμού προκύπτει ή αλλιώς…προκαλείται αφαίρεση !
Μέχρι στίς 22:30 πού αποφάσισε νά εγκαταλείψει τά εγκόσμια και να πάει για ύπνο, μέ ρωτούσε κάθε τρείς και λίγο νά τής πώ (αν είναι δυνατόν) τί έχω !!! Τι φταίω όμως εγώ όταν εκείνη δεν τολμούσε να διατυπώσει όπως θα έπρεπε την ερώτησή της ;
Φαίνεται πάντως ότι ή απάντηση πού της έδινα κάθε φορά στην ίδια ερώτηση «Κουράστηκα πολύ» θα πρέπει να τη νανούρισε και έτσι να επέτεινε τη νύστα της γιατί πήγε και έπεσε ξερή !
Πάντα όταν νομίζεις ότι ό άλλος «κοιμάται» κοιμάσαι κι’εσύ πιο χαλαρά και πιο βαθιά.
Εγώ όμως από τη πολλή κούραση πού ένιωθα, σχεδόν το ξενύχτισα στο δωμάτιό μου γράφοντας με την γραφομηχνή μου γι’αυτά πού γενικώς, αλλά και ειδικώς, έρχονται.

Δευτέρα 22 Μαρτίου 1993

Τό τιτίβισμα ενός Χελιδονιού

2009-11-06T22:32:00.002+02:00

Σήμερα τό πρωί μπήκε στό λεωφορείο εκείνο τό κοριτσάκι μέ τό πολύ γλυκό προσωπάκι. Εχει ένα τόσο γλυκό, τόσο απαλό καί αγνό προσωπάκι πού όταν τό κοιτώ νιώθω νά γαληνεύω, νιώθω όλες τίς αισθήσεις μου νά χαλαρώνουν. Μοιάζει νά βρίσκομαι ξαφνικά σ’ένα ήρεμο καί πανέμορφο δάσος πού επάνω στά κλαδιά τών δέντρων βρίσκονται πολλά καί διάφορα πολύχρωμα πουλάκια πού κελαηδούν υπέροχα, είναι άνοιξη κι’εγώ περπατώ ανάμεσα σέ χιλιάδες ανοιχτά κυκλάμινα ! Οχι, μή βιάζεσαι νά βγάλεις κανένα λογικό συμπέρασμα. Θά μπορούσε κάλλιστα νά χαρακτηρισθεί «Ερωτας», επειδή όμως τά συμπτώματα τού ερωτευμένου Κώστα τά γνωρίζω πάρα πολύ καλά, κατηγορηματικά σού λέω ότι δέν υπάρχει καμιά σχέση μέ κάτι τέτοιο. Θά μπορούσα, ίσως, νά τό ονόμαζα σάν «Ερωτα πρός τό ωραίο» μιά πού σ’αυτή τή κατάσταση βρίσκομαι μόνο κάθε φορά πού θά συναντήσω αυτό τό γλυκό κορίτσι.

Μπήκαμε συγχρόνως στό λεωφορείο καί μαζί προχωρήσαμε πρός τό βάθος, αναζητώντας μιά σχετικά βολική θέση γιά νά σταθούμε. Οταν τή βρήκαμε, έτυχε νά είμαστε, όρθιοι βεβαίως, ό ένας δίπλα στόν άλλον αφήνοντας τά μπουφάν μας νά χαιδεύονται στό ύψος τών μπράτσων μας.

Τό μόνο πού δέν θά ήθελα νά κάνω σ’ένα τόσο γλυκό καί τρυφερό πλασματάκι καί πού δέν θά πήγαινε ποτέ τό μυαλό μου, ήταν νά τό πονέσω σωματικά. Κι’όμως, θά πρέπει νά τό τρέλανα στόν πόνο όταν σέ κάποιο απότομο ξεκίνημα τού λεωφορείου, τού πάτησα μέ τό τακούνι τού παπουτσιού μου τά τρυφερά δαχτυλάκια τού ποδιού του. Γύρισα, φοβερά ενοχλημένος από τόν εαυτό μου κι’αφού τό κοίταξα γιά κλάσματα τού δευτερολέπτου στά ματάκια του είπα... «Συγνώμη, σάς πάτησα;» Εκείνο τό «Δέν πειράζει» πού τιτίβισε μ’έκανε νά νιώσω μιά τόσο μεγάλη τρυφερότητα, όση θά ένιωθα άν θά έβλεπα μωρά χελιδονάκια νά τιτιβίζουν μέ τά στοματάκια τους ανοιχτά τή στιγμή πού θά τά πλησίαζε ή μαμά τους γιά νά τά ταΐσει. Ηταν τό «Τιτίβισμα ενός Χελιδονιού» !

Τό λεωφορείο έφθασε στό τέρμα καί κατέβηκα. Στό πεζοδρόμειο τής Πανεπιστημίου πέρασα δίπλα από έναν μεγάλο καθρέφτη καί κοίταξα φευγαλαία τόν εαυτό μου μέσα σ’αυτόν. Απογοητεύτηκα καί μού χάλασε ή διάθεση.

Σκέφθηκα πώς τά χελιδονάκια πολύ σπάνια επιλέγουν ένα αγκάθι γιά νά καθίσουν επάνω σ’αυτό. Τώρα, βέβαια, τό πώς έγινε νά έχω γιά γυναίκα μου ένα ανάλογα όμορφο χελιδονάκι, αποτελεί θέμα πρός εξέταση. Ισως νά παρασύρθηκε από τή γεύση τών καρπών μου. Ισως επειδή δέν έχει τή φωνή χελιδονιού, ίσως και να ανήκει στη κατηγορία των πετροχελίδονων, δηλαδή χελιδόνι από πέτρα! Καί...καί πάντως είναι κρίμα νά έχεις νόστιμους καρπούς, αλλά στήν όψη νά είσαι αγκάθι, σκέφθηκα γιά μένα.

Λίγο αργότερα, κατεβαίνοντας τά σκαλιά κάποιου κτηρίου καί μέ τήν τόση κακή διάθεση πού είχα, έκανα μιά σκέψη/σενάριο.

Νά είχε, λέει, καί τό «Χελιδονάκι» ένα δικό του προσωπικό ημερολόγιο καί μέσα σ’αυτό σήμερα νά σημείωνε τά ακόλουθα. «Ποτέ μέχρι σήμερα δέν μού μίλησε, όμως οτι τουλάχιστον σήμερα μέ πάτησε καί πήρα κάτι από αυτόν, έστω κι’άν αυτό ήταν πόνος, μού ομόρφηνε ολόκληρη τήν ημέρα μου !»

Αν ποτέ θά διαβάσω κάτι τέτοιο πού θά’ναι γραμμένο από ένα «ΑνθρωποΧελιδονάκι» γιά μένα, τότε θά ξεσπάσω σε βαθιά κλάματα χαράς.

Στή συνέχεια σκέφθηκα και φαντάσθηκα τά «ΑνθρωποΧελίδονα» και το μόνο πού ένιωσα μέσα μου ήταν ή επιθυμία ν’αφήσω τόν εαυτό μου νά κουτρουβαλιασθεί μέχρι θανάτου στά σκαλιά τού κτηρίου επειδή αυτά δεν μεταναστεύουν ποτέ στα…εδάφη μου.

Αιώνια παιχνίδια

2009-03-25T19:30:00.003+02:00

Κράτησα γιά λίγη ώρα τή ψυχή μου καί καταδύθηκα βαθιά μέσα στά, σχεδόν σκοτεινά τώρα πιά, νερά τών ημερολογιακών μου σημειώσεων. Τό είδα πού ακόμα γυάλιζε καί έτσι τό έφερα επάνω. Σκέφθηκα νά τό τοποθετήσω στό ράφι τού μπλόκ μου.

Ξεπρόβαλε πίσω από τή κορυφογραμμή τού Υμηττού μέ τό μουτράκι του καί έσκασε ένα ζεστό χρυσοφώτεινο χαμόγελο καλημέρας, μπάς καί καλμάρουν τά τεντωμένα καί μελανιασμένα, από τή παγωνιά αυτού τού σπιτιού, νεύρα μου.
Εξω από αυτό ήταν πιό ζεστά καί έτσι αναγκάστηκα νά τήν περιμένω στά σκαλιά τής εισόδου. Ομολογώ πώς ή έξοδός μου από τό παγωμένο «Ιγκλού» σπίτι της μέ έκανε νά αναρωτηθώ γιά τή δύναμη τού έρωτά μου γιά κείνη καί μιά από τίς υποψίες πού πέρασαν από τό μυαλό μου μέ πάγωσε ακόμα πιό πολύ. Ακούμπησα λοιπόν κάπου κρυσταλλιασμένος ψυχή τε καί πνεύματι.
Ενα λευκό, ξετουφιασμένο καί μικρομέγαλο συννεφάκι μπήκε ανάμεσά σ’εμένα καί τόν Ηλιο καί παρά τό οτι εκείνου τού αλλοίωσε τό χαμόγελο, αντίθετα σ’εμένα κατάφερε νά προκαλέσει μιά μικρή καί ζεστή ανακούφιση.
Βαθύ γαλάζιο φόντο, από τή μιά μέχρι τήν άλλη άκρη αυτός ό πρωινός ουρανός καί στή μέση καθισμένος ό χρυσός Θεός νά σκορπάει πρός κάθε κατεύθυνση τό ατέλειωτο ζεστό χρυσάφι του καί πού μόλις αυτό έπεφτε κάτω μετατρεπόταν σέ άπειρα χρώματα πού μού έδιναν, τουλάχιστον, μιά οπτική ικανοποίηση πού έφθανε στά όρια τής αμνησίας από χαρά.
Γιά σήμερα λοιπόν οί κομπάρσοι τής ουράνιας σκηνής ήταν πολυάριθμες άσπρες, ολόπαχιες καί ξεμαλλιασμένες συννεφίτσες πού ακούραστα έπαιζαν κυνηγητό, αλλά καί κρυφτό μέ τή βοήθεια τού βουνού.
Ωρες, ώρες, κάποιες απ’αυτές σταματούσαν γιά νά ρίξουν μιά ματιά κάτω στόν κόσμο ή ίσως...μιά ματιά στόν κάτω κόσμο, ενώ οί εκάστοτε διπλανές τους τίς πλησίαζαν μάλλον από διάθεση γιά...κουτσομπολιό. Είμαι σίγουρος ότι είδαν κι’εμένα. Δυστυχώς όμως, αυτός ό κόσμος δέν προσφέρεται καί δέν εμπνέει γιά κάτι περισσότερο καί βεβαίως γιά κάτι καλύτερο ακόμα καί γιά τίς...συννεφιές.
«Λές οί βροχές νά είναι από λύπη ;» τώρα τό σκέφθηκα αυτό.
Λές κάποιες βροχές νά έχουν πέσει καί εξ αιτίας μου ; Αν οί δυνατές μπόρες είναι λυγμοί, τότε ναί.
Ευτυχώς όμως πού οί συννεφίτσες εκτός από κάποιες αόρατες ευαισθησίες, έχουν καί μιά οφθαλμοφανή παιδική αθωότητα καί έτσι γρήγορα ξαναγίνονται τουφίτσες πού ξαναπαίζουν αμέριμνες στόν ουρανό καί μάλιστα...αιωνίως.
Οταν ή όμορφη βγήκε από τό παγωμένο σπίτι της καί φύγαμε αγκαλιασμένοι ένιωσα πολυμέριμνος και εξ ιδιότητος ζεσταμένος...προσωρινώς καί τό "ζεσταμένος προσωρινώς", γιά τούς ανθρώπους είναι...αιώνιο।

Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 1981

Στό κλουβί

2009-02-20T19:58:00.000+02:00

Ναίιιιι....από αριστερά μου έχω τήν ποτίστρα μου καί από δεξιά τήν ταΐστρα μου, πού σήμερα έχει μπισκοτάκια !!!

«Τόν ακούς, τόν μπαγάσα, απογευματιάτικα ;»

«Ναίιιιι...καλός είναι ! Αλήθεια, πόσα χρόνια ζούν αυτά ;»

«Υπό καλές συνθήκες, γύρω στά δεκατρία μέ δεκατέσσερα χρόνια.»

«Αυτός πόσο είναι τώρα ;»

«Αυτός, τώρα τόν...Ιανουάριο πού πέρασε έκλεισε τά δώδεκα.»

«Αααα...είναι γεράκος πιά, κοντεύει δηλαδή.»

«Καί πάλι καλά νά λές, άν σκεφθείς τί τράβηξε πρίν γίνει πουλάκι καί έρθει σ’εμάς !»

Γνώθι σ'αυτόν

2009-01-16T22:33:00.002+02:00

Οταν τελείωσε τή φράση της διαπίστωσα ότι σ’αυτόν τόν κόσμο όλα γίνονται !

Σπάνια εμπειρία νά ακούσεις κάποιον νά σού λέει μέ πολύ αγάπη ότι δέν σέ αγαπάει.

Πόσο τραγικό είναι όμως τό νά μή σέ ξέρει κανείς, αλλά νά σ’αγαπούν πολλοί.

Πολλά λοιπόν τά ανθρώπινα μαριονετάκια πού λένε ότι αγαπούν, πού μού λένε πώς μ’αγαπούν καί μάλιστα τό πιστεύουν.

Ποιός όμως νά τούς πεί ότι δέν έχουν ιδέα γιά τό τί θά πεί «Αγάπη» αφού απαραίτητη προυπόθεση γιά νά αγαπήσει κάποιος κάποιον-α είναι νά τόν-τή ξέρει, μέ τή βαθύτερη έννοια τού γνωρίζω ;

Ναί, ξέρω ότι μετά από αυτή τήν αναφορά, θά ήθελες νά σού πώ ποιόν αγαπώ εγώ σήμερα.

Αν δέν έρθεις εσύ λοιπόν στή ζωή μου, τότε...τότε πίστεψέ με πώς δέν έχω κανέναν άλλον εκτός από τόν εαυτό μου, επειδή τώρα πιά μέ γνωρίζω, τουλάχιστον τόσο όσο χρειάζομαι γιά νά μέ αγαπώ.

Ισως τό αξίωμα «Γνώθι σ’αυτόν» νά ήταν πρωτίστως ερωτικό !

Ελα λοιπόν καλή μου γιατί μέσα μου βιάζομαι νά είμαι δεύτερος καί όχι...Νάρκισσος.

Ασπιλος

2008-10-24T15:37:00.001+03:00

Μετά από τά ερεθίσματα-πυρά πού δέχθηκα, μέχρι αυτή τήν ώρα σήμερα, σκέφθηκα ότι...

«Αν ή βλακεία ήταν μιά μεγάλη κρεατοελιά (Σπίλος) στά κεφάλια τών ανθρώπων, τότε σίγουρα ό κόσμος θά ήταν καλύτερος» !!!

Πιλοπώλης, πάντως, δέν θά γινόμουν ποτέ. Ας πέθαινα άσπιλος στή ψάθα.

Συμπέρασμα : Οχι Πίλους γιά τούς Σπίλους.

Γουλί

2008-09-30T18:56:00.001+03:00

--- Κρατούμενε...γιατί κουρεύτηκες γουλί σήμερα ;

--- Δέν σάς καταλαβαίνω Κύριε διευθυντά. Γουλί δέν ήμουν καί χθές καί προχθές καί...καί εδώ καί πάρα πολλά χρόνια τώρα πού είμαι κλεισμένος στίς φυλακές σας ; Απλώς, ήμουν γουλί ακούρευτο. Ας μή παίζουμε λοιπόν μέ τίς λέξεις καί βεβαίως μέ τίς εικόνες. Τί αλλάζει, άλλωστε, άν στήν κλίμακα τής ασχήμιας μου προσθέσω μερικούς ακόμα βαθμούς ;

Ούτως ή άλλως τό αντίθετο φύλο τό έχετε αυστηρά απαγορευμένο γιά τήν ύπαρξή μου καί ώς εκ τούτου ή φυσική επιθυμία μου νά προσελκύσω έχει εξαφανισθεί από τή βεβαιότητα τής απόλυτης ματαιότητας τής λειτουργίας της.

Κοστούμι, γραβάτα καί γυαλιά ηλίου μέσα στό κελί τής απομόνωσης είναι μιά πράξη πού ελπίζω καί εύχομαι νά μή καταντήσω νά τήν κάνω μέσα στό χρονικό διάστημα πού μού απομένει εδώ μέσα.

--- Φύλαξ. Πάρε τό blog από τά χέρια του καί κλείστον πάλι μέσα.

Στόν...ύπνο μου

2007-12-13T00:06:00.000+02:00

Μήπως κατά τη διάρκεια της κατάστασης του ύπνου ή ταχύτητα τού πνεύματος είναι μειωμένη;
Μήπως δηλαδή κατά την κατάσταση του ύπνου το πνεύμα κινείται με άλλη ταχύτητα και αυτό έχει σαν συνέπεια τή μείωση, τήν παραποίηση ή ακόμα καί την κατάργηση των εννοιών του χώρου και του χρόνου και κάτ’επέκταση τη μείωση ή την απώλεια της συνειδητοποίησης της ύπαρξής μας;
Μήπως το γεγονός της όποιας συνειδητοποίησης της ύπαρξής μας σ’αυτή τή ζωή είναι μια κατάσταση ύπνου και μήπως ή κατάσταση αυτή είναι αποτέλεσμα μιάς συγκεκριμένης ταχύτητας του πνεύματος;
Μήπως δηλαδή ή ζωή είναι ένα είδος μερικής συνειδητοποίησης της ύπαρξής μας καί αυτή ή κατάσταση, δεν είναι παρά κάποιο στάδιο ενός διαφορετικού ύπνου ;
Διαισθητικά, θά έλεγα, ότι έχω μιά τέτοια υποψία.

Στο βαθμό λοιπόν πού συνειδητοποιούμε, κατά τη διάρκεια του ύπνου μας, ότι κοιμόμαστε και στον βαθμό πού μπορούμε να επιλέξουμε αλλά και να ελέγξουμε τά όνειρά μας, στον ίδιο βαθμό συνειδητοποιούμε την ύπαρξή μας μέσα στη κατάσταση πού λέγεται «Ζωή» και επιλέγουμε αλλά και ελέγχουμε τά γεγονότα πού βιώνουμε. Μέ άλλα λόγια...δέν ελεγχουμε τίποτα.
Αλήθεια, κατά τη διάρκεια του ύπνου μας αναρωτιόμαστε γι’αυτά πού βλέπουμε και ζούμε σαν όνειρα; Μάλλον όχι.
Πολλά από τά όνειρα πού βλέπουμε στον ύπνο μας έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με τά ερεθίσματα, τά γεγονότα, αλλά καί από τίς καταστάσεις της πραγματικότητας πού ζήσαμε ή ζούμε.
Τά γεγονότα όμως πού βιώνουμε κατά τη διάρκεια της (σχετικής;) πραγματικότητας του ύπνου της ζωής μας, με ποια γεγονότα έχουν σχέση και πότε τά ζήσαμε αυτά; Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς έτσι ;
Οί περισσότεροι άνθρωποι λοιπόν ζούν πολύ βαθιά και βλέπουν πολλά και διάφορα όνειρα-γεγονότα, άλλοτε καλά, άλλοτε κακά.
Εμένα πάντως, μόλις με πήρε ό... «ύπνος της ζωής», άρχισα να βλέπω καί νά βιώνω ένα εφιαλτικότατο όνειρο-γεγονός. Αρχισα να βλέπω ότι χτυπήθηκα από μια φριχτή αρρώστια έξ αιτίας της οποίας δεν μπορούσα να ζήσω καλά και φυσιολογικά.
Φαντάσου δηλαδή να βλέπεις στον ύπνο σου τον εφιάλτη ότι νυστάζεις φοβερά, αλλά ότι πάσχεις από μια αρρώστια τέτοια πού δεν σ’αφήνει να κοιμηθείς. Κοιμάσαι αλλά δεν κοιμάσαι. Ζείς αλλά δεν ζείς.
Υποφέρω αφάνταστα λοιπόν επειδή δεν μπορώ να κοιμηθώ και επιθυμώ και παρακαλώ να ξυπνήσω, έστω γιά νά μπορέσω νά κοιμηθώ όπως οί άλλοι.

Η Λευκόχρυση Πεταλούδα

2007-12-09T19:32:00.000+02:00

Ο,τι κι’άν δοκίμασα νά κάνω πού θά μπορούσε νά μέ χαλαρώσει αυτή τή δύσκολη σημερινή απογευματινή στιγμή, κατέληξε σέ αποτυχία. Τίποτα, μά τίποτα δέν βρήκα ικανό νά μέ ανακουφίσει. Κοιτούσα απογοητευμένος καί κουρασμένος τήν εικόνα-τοπίο απέναντι στήν οθόνη τού ηλεκτρονικού υπολογιστή μου, χωρίς νά θέλω πιά νά κάνω τίποτα, όταν...

Αψογα ντυμένος καί χτενισμένος βρίσκομαι παρέα μέ τόν πρώτο εξάδελφό μου στόν χώρο πρίν από τήν κύρια αίθουσα τού κέντρου διασκέδασης τής «Νάντιας Κωνσταντοπούλου / Τάκη Μωράκη» κάπου στή περιοχή Πατησίων. Σέ λίγα λεπτά θά ξεκινούσε τό πρόγραμμα τών καλλιτεχνών. Ο σκοπός ήταν νά συγκεντρώσουμε χρήματα γιά τήν πενθήμερη εκδρομή τής τελευταίας τάξης τού τότε εξατάξιου γυμνασίου μας. Θα μαζεύαμε χρήματα γιά νά πάμε στό Πήλιο. Μεγάλη υπόθεση τότε μιά εκδρομή στό Πήλιο.
Η μεγάλη πόρτα τής εισόδου τής κύριας αίθουσας άνοιγε καί έκλεινε ασταμάτητα καί οί χαρούμενες φωνές καί τά γέλια μπαινόβγαιναν αγκαλιασμένα.
Εκείνη είχε αναλάβει τήν ευθύνη νά υποδέχεται καί νά συνοδεύει τίς παρέες στίς προκαθορισμένες θέσεις τους μέσα στήν αίθουσα. Τήν ώρα πού θά κατέφθανα εγώ μαζί μέ τόν εξάδελφό μου τής τήν είχα προσδιορίσει καί ή συμφωνία μας ήταν τή συγκεκριμένη ώρα νά βγεί στό φουαγιέ γιά νά μέ συναντήσει καί συγχρόνως νά γνωρίσει επιτέλους κι’αυτόν τόν εξάδελφο γιά τόν οποίο τόσα πολλά καί καλά τής είχα διηγθεί στίς βόλτες μας γιά τά παιδικά καί άκρως ατίθασα χρόνια μας.
Η αγωνία τού εξάδελφου γιά νά γνωρίσει τήν πιό όμορφη γυναίκα τού κόσμου είχε αποκορυφωθεί.
«θά σκάσω ρέ ξάδελφε. Πού είναι επιτέλους τό θηλυκό, γιατί αργεί;»
«Μήν ανησυχείς, θά έρθει ακριβώς τήν ώρα πού έχουμε ορίσει» προσπάθησα νά μάς καθησυχάσω. Σιγά όμως μή τό έλεγα σ’εκείνον, σ’εμένα μόνο τό έλεγα.
Από τή μεγάλη πόρτα πού ανοιγόκλεινε, εγώ ήδη είχα εντοπίσει τή κατάλευκη πεταλούδα μέ τίς ξανθιές ανταύγειες πού φτερούγιζε γύρω από τά τραπέζια καί μέ τά πολύ καλής ποιότητας οινο-πνευματώδη λόγια, νάζια καί γέλια της προκαλούσε τά πρώτα συμπτώματα μέθης στούς αρσενικούς.
«Πού είναι ρέ, πώς είναι, τί φοράει;» ρώτησε ό εξάδελφος.
«Λοιπόν, γιά νά μή σέ παιδεύω άλλο θά σού τή δείξω. Ανοιξε γιά λίγο τήν πόρτα τής αιθούσης καί ρίξε μιά ματιά στό πλήθος. Δέν θά σού πώ όμως τί φοράει. Κάποια απ’όλες τίς γυναίκες εκεί μέσα θά σού αρέσει καταπληκτικά κι’ έπειτα έλα νά μού πείς.»
Τό έκανε καί επέστρεψε αρκετά γρήγορα μέ μιά έκσταση νά τόν περιβάλλει από τή κορφή μέχρι τά νύχια «Οχι, ρέ μαλάκα, μή μού πείς ! Είναι ή ξανθιά μέ τό λευκό φόρεμα;»
«Ναί, είναι αυτή πού ήδη έρχεται χαρούμενη πρός τό μέρος μας ξάδερφε» κι’αυτή ήταν ή τελευταία ψύχραιμη καί κυρίως σωστά συναρμολογημένη φράση πού θυμάμαι νά είπα σ’εκείνη τή συνάντηση τής υποδοχής καί τών συστάσεων. Επειτα μάς έχασα ! Οί αισθήσεις τού χώρου καί τού χρόνου ελάχιστα γινόντουσαν αντιληπτές. Τό ίδιο καί οί ήχοι ή πιό σωστά ή φασαρία.
Απέναντί μας, τώρα πιά, ήταν ή λευκόχρυση πεταλούδα πού έλεγε χρώματα καί έκανε υπέροχα σχέδια μ’αυτά ! Σ’αυτές τίς περιπτώσεις τά δεκαοχτάρικα αρσενικά «φυτά» ξεχνούν τίς μαγκιές καί παραμένουν αποχαυνωμένα καί ακίνητα απέναντι στή Θεά Θέα καί στίς προθέσεις της.
Οί συστάσεις, τά χαμόγελα, οί φιλοφρονήσεις καί τά λόγια πού ανταλλάχθηκαν στή συνέχεια ήταν ένα μάτσο ανακατεμμένα ζαχαροπλαστικά είδη !
Επειτα μάς οδήγησε στό τραπέζι καί στίς θέσεις πού είχαν προκαθοριστεί γιά μάς. Βεβαιώθηκε ότι είχαμε βολευτεί καί αφού μάς είπε ότι θά ξανάρθει φτερούγισε μέσα στήν αίθουσα γιά νά συνεχίσει τό έργο πού είχε αναλάβει.
Δίπλα μας, παραδίπλα μας ό Τάσος, ό Σωκράτης, ό Μπάμπης, ή Σούλα, ή Ντόρα, κλπ,κλπ. Τούς σύστησα τόν εξάδελφό μου καί ακολούθησαν τά συνηθισμένα χαρούμενα νεανικά καλαμπούρια.
Σέ κάποια στιγμή βλέπω τόν εξάδελφό μου νά βγάζει τά μυωπικά γυαλιά του, νά κρύβει τό πρόσωπό του μέσα στίς δυό παλάμες τών χεριών του καί νά μονολογεί. «Τί πλάσμα είναι αυτό ρέ ;» Συνεχίζει μέ τόν ίδιο τρόπο νά απευθύνεται σ’εμένα. «Καλά, τί πλάσμα είναι αυτό, ρέ πούστη ; Πάρ’όλα όσα μού έλεγες δέν μπορούσα νά τό φαντασθώ. Καλά, τί κάνεις τόσο καιρό μ’αυτή τή Θεά, ρέ μαλάκα ξάδελφε ;»
Τήν ίδια ερώτηση καί μέ τόν ίδιο χαρακτηρισμό έθεσα κι’εγώ στόν εαυτό μου, αλλά ή απάντηση πού έδωσα φωναχτά καί στούς δυό μας ήταν ή πρόφαση «Καλά, αφού σού έχω εξηγήσει τώρα, τί ρωτάς;».
Η αίθουσα γέμισε καί λίγα λεπτά αργότερα χαμήλωσαν τά φώτα καί φωτίσθηκε μόνο ή ορχήστρα.
Τό πρόγραμμα άρχισε μέ γλυκά ορχηστρικά κομμάτια τής εποχής καί στή συνέχεια άρχισε τό κανονικό πρόγραμμα μέ τή συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα. Στά διαλείμματα εκείνης, ή ορχήστρα έπαιζε ρόκ ή μπλούζ κομμάτια καί ή πίστα γέμιζε πολύχρωμα συναισθηματικά νιάτα.
Σέ κάποια στιγμή αντιλαμβάνομαι τή λευκή πεταλούδα νά βρίσκεται πίσω μου.
«Λίγο δεξιά, λίγο αριστερά ρέ παιδιά γιά νά στριμώξω μιά καρέκλα καί νά καθίσω δίπλα σ’αυτό τό αγόρι τών ονείρων μου» είπε στούς ξαφνιασμένους καί αποσβολωμένους από τήν πράξη καί φράση φίλους. Ενιωσα πώς κάτι θά γινόταν. Ενιωσα έναν ηδονικό φόβο μέσα μου.
Κάθισε δίπλα μου καί αφού μέ φίλησε στό μάγουλο μού προσέφερε ένα μαγάλο ρόζ τριαντάφυλλο. «Περνάς καλά αγόρι μου;» μέ ρώτησε σχετικά χαμηλόφωνα. Τήν απάντησή μου δέν τή θυμάμαι.
«Τελικά τήν Ελένη δέν τήν άφησαν οί γονείς της νά έρθει, έτσι;»
«Ναί τή καημένη» απαντώ.
Η ορχήστρα έπαιζε κάποιο από τά καψούρικα μπλούζ τής εποχής.
«Τό χορεύουμε;» μού λέει.
Ανεβήκαμε στή πίστα καί αγκαλιασθήκαμε, αλλά όπως αποδείχθηκε, όχι γιά νά χορέψουμε αλλά γιά νά...
«Σού αρέσει εδώ πού είμαστε κι’αυτό πού κάνουμε;» μέ ρωτά.
«Ναί, πολύ, πάρα πολύ.» απαντώ.
«Πές μου αλήθεια. Θά προτιμούσες αντί γιά μένα αυτή τή στιγμή νά είχες τήν Ελένη;»
«Μά σού είπα καί προηγουμένως ότι περνάω πάρα πολύ όμορφα καί ό κυριότερος λόγος είναι ή παρουσία σου. Ας μείνουμε σ’αυτό.»
«Κώστα μου, γιά νά σού πώ κάποια πράγματα θέλω νά ξέρω. Θά συνεχίσεις μέ τήν Ελένη;»
Θυμάμαι ότι εκείνη ή στιγμή ήταν μιά από τίς πιό δύσκολες τής ζωής μου. Δέν χόρευα σέ πίστα, αλλά σέ ταψί !
«Γλυκό μου πλάσμα, τή μεγάλη ιστορία μέ τήν Ελένη στήν έχω διηγηθεί λεπτομερώς καί τήν ξέρεις πάρα πολύ καλά. Πρόσφατα σού είπα καί ξέρεις τό πόσο σκληρά μετανιωμένη επέστρεψε καί μάλιστα έδειξες ότι χάρηκες μέ τήν εξέλιξη. Απόψε όμως αποφάσισες νά ανοίξεις τά δικά σου χαρτιά καί νά μού αποκαλύψεις τά συναισθήματα καί τίς προθέσεις σου γιά μένα. Γλυκό μου πλασματάκι, πίστεψέ με, μέ έχεις κάνει νά πνίγομαι από χαρά καί από θλίψη συγχρόνως. Κατάλαβέ με, συγχώρεσέ με, συγχώρεσέ με, κατάλαβέ με αλλά μού είναι αδύνατον νά τής φερθώ όπως φέρθηκε εκείνη σ’εμένα πρίν από ενάμιση χρόνο. Δέν θά κάνω ποτέ αυτό πού δέν θέλω νά μού κάνουν.»
Δυό δάκρυα τρέχουν από τά μάτια της καί λέει. «Δικαιώνεις ακόμα πιό πολύ τούς λόγους πού μ’έκαναναν καί σ’αγάπησα. Η απόφασή σου είναι δίκαια καί βεβαίως απόλυτα σεβαστή. Φίλοι όμως θά είμαστε, έτσι καλό μου φιλαράκι;»
Ξεαγκαλιαστήκαμε, κρατηθήκαμε λίγο από τά χέρια, κοιταχθήκαμε μέ τά πιό θλιμμένα χαμόγελα τού κόσμου καί κινηθήκαμε πρός αντίθετες κατευθύνσεις. Από εκείνη τή στιγμή καί μετά δέν θυμάμαι απολύτως τίποτα. Κάτι σάν αφασία μετά από ατύχημα.
Η επόμενη εικόνα καί μνήμη είναι μετά από τρείς ή τέσσερις ημέρες στό σχολείο όπου όλοι τή ρώταγαν γιά τόν πολύ μεγάλο καί αντιαισθητικό ερεθισμό πού είχε στό μαγουλάκι της κι’εκείνη εξηγούσε ότι πρόκειται γιά «ερπηζωστήρα» πού όπως τής είπε ό γιατρός προήλθε μάλλον από μεγάλη στενοχώρια. Ολοι τή ρώταγαν γιά νά τούς πεί τί ή ποιός τή στενοχώρησε τόσο πολύ. Ολοι εκτός από μένα.

Η ξαφνική ανάμνηση ξετυλίχθηκε καί περιληπτικά απαθανατίσθηκε σέ δυό σελίδες Α4 καί αναγνώσθηκε.
Αναρωτήθηκα γιά τή ψυχολογία μου μετά απ’αυτό καί τότε κατάλαβα πώς ήμουν ακόμα πιό χάλια.
Τό μόνο πού μού απέμενε νά κάνω ήταν νά πάρω τό ηρεμιστικό φάμακό μου κι’αυτό έκανα.

Υπο-κλιση

2007-11-09T20:23:00.000+02:00

Μά δεν είναι δυνατόν ή ζωή μου να έχει πάρει μια τόσο πολύ μεγάλη κλίση και οί φυσαλίδες της λογικής μου, αλλά και της φαντασίας μου, μέσα στό αλφάδι τού μυαλού μου, να εξακολουθούν να παραμένουν στο σημείο πού καθορίζεται ή οριζόντια θέση.

Τό άγαλμα

2007-10-09T11:50:00.000+03:00

--- Αααα καλησπέρα, τί κάνεις ;
--- Ευχαριστώ, καλά, εσύ ;
--- Μέχρι καί πρίν από λίγο ένιωθα μιά θλίψη, αλλά τώρα όμως νιώθω χαρά.
--- Χαίρομαι μέ τή χαρά σου.
--- Είχα ακούσει ότι είσαι πάρα πολύ όμορφη, αλλά δέν φανταζόμουν τόσο πολύ.
Αυτό μή τό εκλάβεις σάν κατά τό κοινώς λεγόμενο «καμάκι». Κάτι τέτοιο εκ πεποιθήσεως τό έχω απορρίψει. Αληθινά ή εικόνα σου έχει αντικαταθλιπτικές ιδιότητες καί τήν αποψινή παρουσία σου δέν θά τή χαρακτήριζα μέ τή λέξη «επίσκεψη» αλλά μέ τή λέξη «χορήγηση» ! Σ’ευχαριστώ λοιπόν γιατί σάν φάρμακο «μ’έπιασες» άμεσα καί πίστεψέ με, όλα όσα σού λέω είναι αλήθεια πασπαλισμένη μέ χαρά. Κάτι σάν ολόφρεσκο γλυκό. Η εικόνα σου καί μόνο είναι ένας σοβαρός λόγος γιά νά θέλει ό Θεός νά υπάρχει !
--- Κι’εσύ είσαι πολύ όμορφος.
--- Η αυθόρμητη πρόθεση μου ήταν νά ξεκινήσουμε μέ αλήθειες, αλλά φοβάμαι οτι δέν μ’ακολουθείς.
--- Αλήθεια σού λέω ότι είσαι πολύ όμορφος.
--- Τότε συνεχίζω συμπληρώνοντας τή πρώτη αλήθεια μέ ακόμα μιά. Είσαι πάρα πολύ όμορφη αλλά μέ τήν αισθητική σου υπό σύγχιση. Αν σού αρέσει ό εαυτό σου, τότε αποκλείεται νά σού αρέσω εγώ.
--- Θά σού έλεγα ότι όλα είναι υποκειμενικά καί συγχρόνως θά σέ παρακαλούσα νά μού επιτρέψεις νά στολίσω τό σαλόνι τής καρδιάς μου μέ τήν εικόνα καί τά λόγια σου.
--- Λυπάμαι, αλλά τώρα πού θά σηκωθώ από τή καρέκλα τού γραφείου μου θά καταλάβεις ότι μόνο σάν αγαλματίδιο θά μπορούσα νά στηθώ σέ κάποια θέση τού σαλονιού τής καρδιάς σου καί σάν τέτοιο δέν προσφέρομαι.
--- Τό τραγούδι μέ τόν τίτλο «Τό άγαλμα» μήπως τό έχεις στή δισκοθήκη σου ;
--- Ποιό, αυτό μέ τόν Γ. Πουλόπουλο ;
--- Ναί, αυτό.
--- Τό έχω, γιατί ;
--- Βάλτο νά παίξει. Θά ήθελα τουλάχιστον νά πάω μιά βόλτα τραγούδι μαζί σου.

Ετσι, ξαφνικά

2007-08-07T23:54:00.000+03:00

Σάν αιθρία εν καταιγίδα (σπανίως συμβαίνει καί έτσι) κοιτάζω πρός τή καταπράσινη λεμονιά πού από τό παράθυρο τού δωματίου μου μέ παρακολουθεί καθημερινά καί μονολογώ.

«Μέ μονάδα μέτρησης τά χείλη μου, άραγε πόσα φιλιά νά είναι τό σώμα σου;»

Διέγνωσα απορία στό δέντρο. Λένε ότι κι’αυτά καταλαβαίνουν, γι’αυτό καί τής εξήγησα.

«Ναί, λεμονιά μου. Αυτό θά τής έλεγα άν εγώ θά ζούσα κι’εκείνη θά υπήρχε.»

Νά δείς πού όταν θά ωριμάσουν οί καρποί της θά είναι πλούσιοι σέ δάκρυ, σκέφθηκα.

Γιά τήν Αμαλία

2007-06-01T11:02:00.000+03:00

Ελαμψες ακριβώς τή στιγμή πού από άγνοια είπαν ότι έσβησες.

Τά ξημερώματα τής 25^ης Μαίου τού 2007 ό ουρανός έγινε πιό φωτεινός καί πλουσιότερος κατά ένα ακόμη αστέρι ! Τό όνομά του «Αμαλία».

Τώρα πιά μπορούν νά σέ βλέπουν καί νά σέ θαυμάζουν όλοι μέσα στό σύμπαν.

Τό σύμπαν, άλλωστε, φτιάχθηκε μέσα στό πάντα γιά ολόκληρο τό...σύμπαν.

www.fakellaki.blogspot.com

Σφαγμένο περιστέρι.

2007-05-30T22:39:00.000+03:00

Διασταλθήκαν οί στιγμές και γίνανε τοπία. Η ιστορία όμως πού’γραφα ήτανε ουτοπία.

Τοπία ήταν οί στιγμές, ή ζωή μου περιστέρι πού πέταγε μέσα σ’αυτές, χειμώνα, καλοκαίρι.

Τοπία ανοιξιάτικα, τοπία από χειμώνες, με δυό δυνατά λευκά φτερά, φτερούγιζε στις εικόνες.

Μά ή ψευδαίσθηση έσβησε, από αρρώστιας χέρι και τώρα κρατώ στην αγκαλιά σφαγμένο τό περιστέρι.

Υ.Γ

Η πραγματικότητα θά μείνει πάντα γυναίκα καί είναι γεγονός ότι γι’αυτήν ακόμη ζώ.

Ενα μάτσο...καλά.

2007-04-29T22:24:00.000+03:00

Η μοναδική τροφή του κακού είναι το καλό, ακόμα και το μεταλλαγμένο ή αλλιώς…τό κατ’ επίφαση.

Συλλέγεται πάντα φρέσκο ή αλλιώς…εν τη γεννέση του.

Και πόσο τραγικό, στη συνέχεια, όταν το καλό αποβάλλεται αποσυνθεμένο υπό μορφή περιττώματος (σκατού) από τον οργανισμό του κακού.

Γι’αυτό, άλλωστε, ενώ το κακό το βλέπουμε να τρώει, να χέζει, να ζεί και να βασιλεύει, το καλό όλοι μας μόνο το μυριζόμαστε.

Υπάρχουν βεβαίως και πάρα πολλοί πεινασμένοι πού στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να το βρούν, το πατούν και τη…πατούν.

Χμ…άλλο τό «καλός – ή – ό» και άλλο τό «πασαλειμένος καλός – ή – ό».

Οσοι, τώρα, βρήκαν κάτι καλό σ’αυτή τη σκέψη μου, παρακαλώ ας τραβήξουν αμέσως το καζανάκι. Θυμός ήταν καί γι'αυτό, άς τον πάρει ό Νιαγάρας.

Η κραυγή

2007-04-06T23:53:00.000+03:00

Βοήθειαααααα... Ακούγομαι καθόλου; Ελαααα...μ’ακούτε ; Μ’ακούει κανείς εκεί έξω ; Υπάρχει κανείς ; Βοήθειαααααα…
Γαμώτο, κανείς δέν απαντά !

Μά πώς είναι δυνατόν, μέσα από τή τριχοειδή χαραμάδα μιάς πνευματικής ευκαιρίας, επάνω σέ κάποια σελίδα ενός απλού ημερολογίου, νά ακουσθεί μιά κραυγή απόγνωσης;
Ο τοίχος τών στιγμών μέ τά περιγραφόμενα μέσα σ’αυτό τό ημερολόγιο κακά γεγονότα είναι πολύ παχύς δυστυχώς.
Ακόμη κι’άν μ’ακούσει όμως κάποιος καί πλησιάσει τό μάτι του ή τό αυτί του στή σχισμή, τί θά μπορέσει νά δεί ή ν’ακούσει ;
Ούτε εγώ, αλλά ούτε καί ό άγριος καί διεστραμμένος «Μοίρα» μου φαινόμαστε.
Αλλωστε, μέ τά χείλη κολλημένα στή ρωγμή μιάς πνευματικής ευκαιρίας, ή φωνή αλλοιώνεται, οί λέξεις και οί φράσεις γίνονται ακατάληπτες καί το λίγο παραμορφωμένο μείγμα πού φθάνει τελικώς έξω, μοιραία χαρακτηρίζεται παρανοϊκό καί βεβαίως στή καλύτερη περίπτωση αγνοείται !

Στή...Σελήνη μου

2007-03-18T01:24:00.000+02:00

Εφεξες και…

Τά εξήντα δευτερόλεπτα τής εικόνας σου καί τών εντυπώσεων πού δημιούργησες, συμπλήρωσαν ένα ολόκληρο λεπτό θαυμασμού μου γιά σένα.

Εξήντα λεπτά ενός τέτοιου θαυμασμού, συμπλήρωσαν μιά ολόκληρη ώρα επιθυμίας μου νά σέ κάνω δική μου.

Οί εικοσιτέσσερις ώρες αυτής τής επιθυμίας, συμπλήρωσαν μέ τή σειρά τους καί έφτιαξαν μιά ημέρα ονείρων.

Επτά ημέρες τέτοιων ονείρων, δημιούργησαν καί συμπλήρωσαν μιά εβδομάδα προσπαθειών.

Τέσσερις εβδομάδες προσπαθειών γιά τήν πραγματοποίηση αυτών τών ονείρων, φανέρωσαν τόν μήνα τού έρωτά μου γιά σένα.

Δώδεκα ολόκληροι μήνες τέτοιου έρωτα, συμπλήρωσαν τόν χρόνο πού απέδειξε τή μεγάλη καί αληθινή αγάπη μου.

Μέ τά χρόνια αυτής τής αγάπης λοιπόν, μετράω τή ζωή μου τώρα πιά καί υπό τό φώς σου περιμένω νά συμπληρωθεί ή ιστορία μου.

Αν όμως σβήσεις, τότε θά μείνω άνθρωπος χωρίς ιστορία.

Ο βράχος καί ή θάλασσα

2007-02-17T22:46:00.000+02:00

Απόσπασμα γράμματος.

Πάνε πολλά χρόνια τώρα πού σάν ναυαγός, βρίσκομαι καθισμένος καί συγχρόνως βαριά τραυματισμένος καί συνεπώς καθηλωμένος, αποκλεισμένος καί θλιμμένος στήν άκρη ενός ανακουφιστικά σταθερού, αλλά συγχρόνως εξαντλητικά άχαρου κομματιού ξηράς πού λέγεται «Βράχος».

Καθισμένος λοιπόν επάνω στον βράχο μου, νομίζω οτι λειτουργώ φυσιολογικά.
Κοιτάζω συνεχώς πρός τή θάλασσα. Κοιτάζω εσένα, δηλαδή.
Τό αντίθετο θά ήταν αφύσικο καί σχεδόν αδύνατον νά γίνει.
Συμπέρασμα ;
Μόνο μέσα από τή σιγουριά πού προσφέρει τό σταθερό, μπορεί κανείς νά κοιτάει, νά απολαμβάνει καί νά επιθυμεί τίς ελκυστικές έως μαγευτικές εικόνες πού έχει τήν ιδιότητα νά προσφέρει τό μή σταθερό ! Χμ...συγχώρεσέ μου τήν ειλικρίνεια.
Μέσα σ’αυτόν τόν χώρο όμως ζούν καί κινούνται οί ελπίδες και οί ελπίδες μου.
Ο βράχος καί ή θάλασσα λοιπόν καί σχεδόν ανάμεσά τους ή άν προτιμάς...ανάμεσά σας εγώ.

Ευχαριστώ τή φίλη πού μέ παρακίνησε νά ψάξω καί νά τό βρώ.
Πάντα κρατούσα αντίγραφα τών πράξεών μου.

Σημείωσις

2007-02-02T20:10:00.000+02:00

Από τό πρωί, σήμερα, προσπαθώ νά σκέπτομαι, αλλά δέν τό καφέρνω καί προσπαθώ νά μή τό σκέπτομαι.

Στή Θάλασσα πού...χάλασα.

2007-01-30T23:33:00.000+02:00

(Ακόμα ένα γράμμα )

Στίς θάλασσες τίς δροσερές, πάντα εκεί χανόμουν. Χαλάρωνα πάνω στά νερά καί ήταν σά νά κοιμόμουν.
Θάλασσα ήσουνα κι’εσύ πού πάντα σ’ονειρευόμουν. Κολύμπι ήξερα καλό, γι’αυτό καί δέν φοβόμουν.
Σέ είδα πού ήσουν όμορφη, στά τόσα χρώματά σου. Στόν πειρασμό δέν άντεξα καί βούτηξα στά νερά σου.
Τή μιά φορά αγρίευες, τήν άλλη ηρεμούσες, τή μιά νά μέ πνίξεις πήγαινες, τήν άλλη μ’αγαπούσες.
Τή μιά φορά σού θύμωνα, τήν άλλη ηρεμούσα, κι’ακόμη μιά σχέση σπούδαζα, καθώς σέ κολυμπούσα.
Μέ κούραζες, μέ δίψαγες, αλλά σέ κολυμπούσα. Γαλάζιο, απέραντο νερό κι’όμως δέν ξεδιψούσα.
Μιά μέρα όμως μέ πέταξες, έξω, πάνω σέ βράχο. Βαριά πληγωμένος ξύπνησα καί χώθηκα από κάτω.
Προσπάθησα νά σού κρυφτώ, δέν μπόρεσα, μέ είδες. Αχ, Θάλασσα είσαι όμορφη, μά κρύβεις βραχοπαγίδες.
Ενα «Γιατίιι;» σου έπιασα στό δίχτυ τής ψυχής μου. Τό είδα πού σπαρτάραγε στά χέρια τής σιωπής μου.
Τό πήρα καί τό πέταξα ξανά μέσ’τά νερά σου. Μού ήτανε αδύνατον νά ξαναρθώ κοντά σου.
Απάντηση άλλη μή ζητάς, ξέρεις ότι στήν είπα. Η αγάπη δέν ζεί μέσ’τό νερό, πάρ’ότι εκεί τή βρήκα.
Η Θάλασσα, ακόμα καί ήρεμη, ακόμα κι’άν αγαπάει, δροσίζει τόν κολυμβητή, μά δέν τόν ξεδιψάει.

Πρός τή Θάλασσα

2007-01-18T20:58:00.000+02:00

                            ΄΄ Μιά Καλημέρα είναι αυτή, πές την κι’άς πέσει κάτω ΄΄
                     Ετσι λέει κάποιο τραγούδι καί τό ίδιο λέει καί αυτό τό γράμμα.

         Καλημέρα σου γαλάζια μου.

Τέτοιας φύσεως γράμμα είχα νά γράψω από τήν εφηβική ηλικία μου !
Πίστεψέ με πώς ποτέ μέχρι σήμερα, μέσα σ’όλα αυτά τά χρόνια πού μεσολάβησαν, δέν πίστεψα πώς θά ερχόταν κάποια μέρα πού θά ένιωθα τήν ανάγκη νά ξανακάνω τό ίδιο. Κι’όμως...νά πού τό ξανακάνω σήμερα !
Τελικά, δέν πρέπει ποτέ κανείς νά είναι σίγουρος καί απόλυτος σέ τίποτα καί γιά τίποτα. Κανόνας χωρίς εξαίρεση; Θά μέ ρωτήσεις. Οχι βέβαια. Ισως μετά από τήν ολοκλήρωση τής ανάγνωσης αυτού τού γράμματος, νά έχω καταφέρει νά δείς τή μοναδική εξαίρεση αυτού τού κανόνα.
Πρόκειται γιά μιά εξαίρεση πού πρέπει πάντα νά τήν αποδεικνύει κανείς.
Είναι ή εξαίρεση τής αληθινής αγάπης. Είναι ή εξαίρεση τής αγάπης μου γιά σένα.
Τί είναι λοιπόν αυτό τό γράμμα;
Δές το σάν ένα μπουκάλι φτιαγμένο από επίπονα επιλεγμένες καί κατεργασμένες σκέψεις. Ενα μπουκάλι τό οποίο άπ’έξω γράφει τ’όνομά μου καί φέρει μέσα του κάποιο σπουδαίο μήνυμα. Ενα μήνυμα πού εκτός πολλών άλλων, φανερώνει καί τήν εξαίρεση τού πιό πάνω κανόνα. Ενα μπουκάλι πού μετά από πολλούς δισταγμούς καί αναβολές, αποφάσισα επιτέλους νά τό ρίξω μέσα στά νερά σου.
Νά τό ρίξω μέσα στίς απέραντες καί άγνωστες θάλασσες τών συναισθημάτων σου. Θάλασσες μέ νερά πού αλλού είναι ζεστά καί αλλού κρύα. Νερά βαθειά καί ίσως επικίνδυνα. Νερά ταραγμένα, αλλά καί ήρεμα. Νερά ρηχά, νερά καθαρά, γαλαζοπράσινα καί κρυσταλλικά, αλλά καί νερά θολά καί μολυσμένα από τίς κακές δραστηριότητες κάποιων ανθρώπων επάνω τους.
Σέ τί ελπίζω μ’αυτή τή πράξη μου; Ελπίζω ότι σιγά,σιγά καί μέ τό πέρασμα τού χρόνου, θά τό παρασύρεις καί θά τό οδηγήσεις σέ κάποια αμμουδερή καί ήσυχη παραλία τής ψυχής σου. Εκεί πού τά συναισθηματικά σου νερά είναι πάντα ήρεμα καί απαλά ή γιά νά τό πώ αλλιώς, είναι διερευνητικά, φιλοσοφημένα καί κατασταλαγμένα. Η διερεύνηση καί προπάντων ή φιλοσόφηση προϋποθέτουν καί απαιτούν ηρεμία.
Κάθε φορά λοιπόν πού θά διαβάζεις τ’όνομά μου σ’ αυτό τό «γράμμα-μπουκάλι», μέσα στό πέρασμα τού χρόνου, ένα συναισθηματικό κυματάκι σου θά τό χαϊδεύει απαλά καί συγχρόνως θά τό τρίβει επάνω στήν άμμο τών αναμνήσεων μέ αποτέλεσμα νά φθάσει κάποια μέρα πού αυτό θά σπάσει καί θ’ανοίξει.
Θά είναι τότε πού επιτέλους θά εμφανισθεί τό ανεξίτηλο μήνυμα καί θά φωτισθεί από τόν λαμπερό ήλιο τής πραγματικότητας, τής γνώσης καί τής αλήθειας.
Τόν ήλιο τής απόλυτης αντίληψης, πού μέ τό φώς του θά βοηθήσει γιά τήν πλήρη καί απόλυτη κατανόηση ! Θά χρειασθεί όμως νά περάσει πολύς χρόνος μέχρι νά έρθει αυτή ή σπουδαία ημέρα. Η εξαίρεση λοιπόν αυτού τού κανόνα πού σού έλεγα, αποδεικνύεται μόνο μέσω τού χρόνου καί περιέχεται μέσα στό μήνυμα αυτού τού «μπουκαλιού».
Πόση ειρωνία όμως ; Οταν έρχεται αυτή ή ημέρα, ή ημέρα τής απόδειξης καί τής επιβεβαίωσης γιά κάτι πάρα πολύ σπουδαίο, τότε είναι πάντα καί σχεδόν απαραίτητα πολύ αργά. Κρίμα.
Μοιάζει μέ νόμο αυτής τής ζωής καί δυστυχώς κάποιοι από τούς νόμους αυτής τής ζωής είναι...κρίματα !

Ελεύθερη πτώση - β' μέρος

2007-01-04T00:49:00.000+02:00

Η πτώση από τήν κορυφή τού ονείρου της είχε πιά τελειώσει καί σ’αυτή τή περιοχή, τού τέλους ενός μεγάλου ονείρου, υπάρχει πάντα καί γιά όλους μιά φοβερή μοναξιά! Αυτός είναι άλλωστε καί ό μοναδικός τρόπος γιά νά νοσταλγεί μερικές φορές κανείς ακόμη κι' εκείνα πού φτιάχθηκαν γιά νά μή νοσταλγούνται !

Εκείνος συνέχιζε νά κατρακυλά στά...μέρη του.
Η διαδρομή καί ή πτώση του συνεχιζόταν, όμως κάτι είχε αλλάξει μπροστά του εδώ καί αρκετό καιρό. Ηταν μήνες τώρα πού είχε πάψει νά διακρίνει τόν ορίζοντα τής ζωής του. Ενα παράξενο καί κακό σύννεφο βρισκόταν συνεχώς γύρω του καί δέν τόν άφηνε έτσι νά βλέπει σέ απόσταση μεγαλύτερη τών λίγων ημερών.
Τά βραχώδη γεγονότα τώρα πιά ήταν μόνο λεία, μόνο παγωμένα καί οί στιγμές επάνω τους ήταν ξυράφια πού εξείχαν καί τόν έσχιζαν καί τόν κομμάτιαζαν μέ φριχτά ανατριχιαστικούς τρόπους.
Τό κόψιμο από ξυράφι προκαλεί μιά φριχτά ανατριχιαστική αίσθηση καί οί πληγές πού δημιουργεί, άν καί είναι βαθιές, σχεδόν δέν φαίνονται ! Η αιμορραγία αρχίζει αμέσως ενώ αντίθετα οί πόνοι καθυστερούν νά εμφανισθούν.
Πιό παλιά, τά σκοτωμένα συναισθήματά του δημιουργούσαν μαύρα σημάδια επάνω στήν ύπαρξή του, επειδή παρέμεναν στό εσωτερικό της καί έπειτα, μέ τό πέρασμα τού χρόνου απορροφόντο καί διαλύοντο. Τώρα όμως χύνονταν έξω, χύνονταν επάνω του, γύρω του καί πλημμύριζαν τά λεία καί σκληρά γεγονότα κάνοντάς τα ακαθόριστα κόκκινα σέ ένταση, γύρω από τό σημείο πού βρισκόταν νά γλιστράει τή κάθε φορά, γιά νά παίρνουν στή συνέχεια ένα μαύρο χρώμα καθώς εκείνος απομακρυνόταν πρός τά κάτω κι’εκείνα έμεναν πίσω του σάν πηγμένο μαύρο μελάνι περιγραφής μιάς ιστορίας.
Τήν περιγραφή μιάς ιστορίας μέ τήν αρχή ενός τέλους.
Η ακατάσχετη απώλεια συναισθημάτων είχε αρχίσει νά τόν εξαντλεί καί νά τόν κάνει νά νιώθει πώς πεθαίνει. Συναισθηματοδότες δέν υπήρχαν στή ζωή του κι’εκείνη πού ίσως θά μπορούσε νά τού δώσει κάποια μικρή έως μεγάλη ποσότητα, ήταν ακίνητη, φοβισμένη, εξαντλημένη καί...καί κάτω στή πραγματικότητα της, δηλαδή μακριά του.
Αλήθεια, τί τραγικό καί θλιβερό πού είναι όταν ή θέση τής πραγματικότητας κάποιου ανθρώπου περιγράφεται καί προσδιορίζεται μέ τή λέξη... «Κάτω» ;
Πολύ περισσότερο δέ όταν αυτός ό άνθρωπος είναι φτιαγμένος γιά μιά πραγματικότητα πού βρίσκεται ψηλά ή αλλιώς...γιά μιά υψηλή πραγματικότητα.
Γλιστρούσε καί έπεφτε μέ φοβερή ταχύτητα αφήνοντας μιά μαύρη γραμμή πίσω του. Εικόνα συνδεδεμένη μέ τή λέξη καί τήν έννοια τού τέλους.
Ενός επερχόμενου τέλους. Γιατί όχι, άλλωστε, ενός προδιαγεγραμμένου τέλους;
Στή περιγραφή μιάς ιστορίας μέσα σέ κάποιο βιβλίο, ακόμα καί στό βιβλίο μέ τήν ιστορία τής ζωής τού κάθε ανθρώπου, αυτή ή μαύρη γραμμή ονομάζεται «Παύλα» καί βρίσκεται αμέσως μετά από μιά τελεία.
Τήν έβλεπε λοιπόν αυτή τή παύλα καί καταλάβαινε ότι τό πιό μεγάλο κεφάλαιο μέσα στό βιβλίο μέ τήν ιστορία τής δικής του ζωής, έμοιαζε πώς είχε ήδη τελειώσει. Εκείνο πού τόν παραξένευε αλλά καί τόν τρόμαζε συγχρόνως, ήταν ότι δέν είχε προηγηθεί τό γεγονός τής...τελείας.
Μήπως όμως είχε υπάρξει καί απλά δέν τό είχε αντιληφθεί; Μπά,όχι...αδύνατον. Αυτά ένιωθε καί σκεπτόταν όταν ξαφνικά τό σύννεφο πού βρισκόταν γύρω του άρχισε νά πυκνώνει, νά μαυρίζει, νά βρομάει απαίσια καί νά τόν τυλίγει.
Οί εικόνες γύρω του χάθηκαν όλες, ακόμα καί οί πιό καθημερινές !
Τώρα πιά δέν έβλεπε τίποτα. Τό σύννεφο αυτό σιγά,σιγά πύκνωνε όλο καί πιό πολύ, άλλαζε μορφή καί γινόταν πολτώδες, λασπώδες, κολλώδες.
Η μπόχα πού αναδύετο τό έκανε νά θυμίζει καί νά μοιάζει μέ αιωρούμενο βούρκο.

Δέν ξαναείχε ποτέ του μιά τόσο εφιαλτική εμπειρία.
Ηταν γεγονός πώς βρισκόταν μέσα σέ κάποιον βούρκο καί ό βούρκος αυτός ήταν τελικώς τό γεγονός επάνω καί μέσα στό οποίο κατευθυνόταν μοιραία καί άθελά του, εδώ καί τόσους μήνες τώρα, ίσως καί χρόνια, νά πέσει.
Τό υλικό τού βούρκου αυτού, τού ήταν πραγματικά πρωτόγνωρο καί άγνωστο!
Τό βουνό από τό οποίο έπεφτε, εδώ καί τόσα χρόνια τώρα, μπορεί νά ήταν γεμάτο από βραχώδη καί σκληρά γεγονότα, μπορεί αυτά τά γεγονότα νά είχαν επάνω τους μυτερές καί κοφτερές σάν μαχαίρια στιγμές, αλλά ήταν ένα πεντακάθαρο βουνό.
Κανείς δέν φανταζόταν ότι μπορεί νά έκρυβε επάνω του, μέσα του, μιά τέτοια περιοχή καί πολύ περισσότερο φυσικά, δέν τό φανταζόταν εκείνος.

« Μπά, δέν μπορεί νά είναι αυτή ή πραγματικότητα. Θά πρέπει νά είναι παραίσθηση. Αν άλλωστε, αυτό πού ερμηνεύω σάν παραίσθηση είναι πραγματικότητα, τότε ή πραγματικότητά μου ήταν φτιαγμένη από...παραισθήσεις »
Ετσι σκεφτόταν καί νόμιζε πώς θά τρελαθεί.
Τό γεγονός τώρα ήταν αλλιώτικο καί καθόλου συνηθισμένο καί γνωστό.
Τό ίδιο καί ό τρόπος καί τό είδος τής πτώσης του.
Η ταχύτητα μειώθηκε σημαντικά, λόγω τού βούρκου καί τής πολτώδους μορφής του.
Συναισθήματα λύπης, απογοήτευσης, πόνου, θυμού, αγανάκτησης, απελπισίας, αγωνίας, ανησυχίας καί φόβου, μαζί μέ δάκρυα, αλλά καί μέ τά υλικά τού βούρκου, είχαν γίνει ένα μείγμα μέσα στό οποίο ήταν πιά βαθιά βυθισμένος καί ένιωθε νά πνίγεται, νά σκάει, νά πεθαίνει.
Ηταν σίγουρος πώς κάτι τελείωνε μ’αυτή τή τελευταία κατάσταση, μ’αυτό τό γεγονός. Τί νά ήταν αυτό πού τελείωνε όμως;
Ηταν ή πτώση του από τήν αγάπη ή μήπως ή ζωή του;
Τό χρώμα τού βούρκου έγινε κατάμαυρο.
« Μήπως βρίσκομαι μέσα στό τελευταίο γεγονός; Μέσα στό γεγονός τής...τελείας; Μήπως τό κεφάλαιο ή ακόμη καί ολόκληρο τό βιβλίο μέ τήν ιστορία μιάς πτώσης ή τής πτώσης μιάς ζωής, τής ζωής μου, κλείνει μέ μιά τόσο μαύρη, αλλά καί τόσο πολύ δύσοσμη τελεία; » αναρωτιόταν κι’αυτό ήταν τό μόνο πού μπορούσε νά κάνει.
Τά πάντα ήταν σκοτεινά γύρω του, ενώ ένιωθε πώς ακόμα κινείται παρασυρόμενος από αυτό τό απαίσιο μείγμα, σάν νά βρισκόταν πεταμένος καί πεσμένος μέσα σέ πλημμυρισμένο υπόνομο, χωρίς ίχνος οξυγόνου σκέψης. Μιάς φυσαλίδας σκέψης.

Ξαφνικά, κάτι πάρα πολύ σκληρό καί αιχμηρό σάν λόγχη τόν χτύπησε μέ τρομαχτική δύναμη στό στήθος, στή περιοχή τής καρδιάς καί κόντεψε νά βγεί από τή πλάτη του!
Ο πόνος πού ένιωσε ήταν φριχτός καί ένα εσωτερικό κάψιμο διέτρεξε ολόκληρο τό σώμα του καί έφθασε στό μυαλό του. Εκεί καί μέσα σέ ελάχιστες στιγμές, κατέκαψε τεράστιες ποσότητες αποθηκευμένων καλών συναισθηματικών αναμνήσεων καί θετικών διαπιστώσεων καί συμπερασμάτων γι’αυτό τό βουνό κι’άς έπεφτε απ’αυτό τόσα χρόνια τώρα. Η θερμοκρασία πού αναπτύχθηκε σέ ολόκληρη τήν ύπαρξή του ήταν τόσο πολύ μεγάλη ώστε οί αλυσίδες τής αρρώστιας μέ τίς οποίες ήταν δεμένα τά πόδια του, εδώ καί πολλά χρόνια τώρα, πυρακτώθηκαν κι’αυτές καί πρόσθεσαν φωτιά στή φωτιά!
Αμέσως μετά ακούσθηκε ένα θολό, μπάσο, αλλά καί δυνατό «Γδούπππ» καί βρέθηκε έξω στόν καθαρό αέρα.
Τό κύλισμα καί οί περιστροφές γύρω από τόν εαυτό του, κράτησαν μερικές ημέρες καί έπειτα άρχισαν νά σβήνουν αργά καί σταθερά επάνω σ’ένα σκληρό αλλά ομαλό καί επίπεδο έδαφος πού θύμιζε πραγματικότητα. Οταν ανικητοποιήθηκε, ηταν ένα χειμωνιάτικο βράδυ.
Η ιστορία τής πτώσης του από τή κορυφή τού ονείρου ή τού βουνού πού τό έλεγαν «Αγάπη» είχε τελειώσει !
Μερικά βουνά, ξέρεις, είναι «Ονειρα» αλλά καί μερικά όνειρα, όπως αυτά τής αληθινής αγάπης, είναι... «Βουνά» !

Αντί ευχής...ελπίς.

2007-01-01T00:47:00.000+02:00

Αν μή τί άλλο, ελπίζω αυτή τή χρονιά νά μάθω τούς λόγους γιά τούς οποίους δέν πραγματοποιούνται οί ευχές πού μού δίνουν.

Ελεύθερη πτώση - α' μέρος

2006-12-15T21:58:00.000+02:00

Θά πρέπει νά είχαν ανέβει πολύ ψηλά, γιατί ή ταχύτητα μέ τήν οποίαν έπεφταν ήταν ήδη αρκετά μεγάλη.
Δέν είχε όμως πιά καί τόση σημασία τό ύψος καί ή ειδική περιοχή απ’όπου είχε ξεκινήσει νά πέφτει ό καθένας τους. Σημασία είχε ότι έπεφταν από τό όρος τής Αγάπης καί αυτό ήταν πού τρόμαζε καί προκαλούσε αγωνία καί στούς δύο.
Κατρακυλούσαν επάνω σ’ένα ανώμαλο έδαφος μέ πολύ μεγάλη κλίση, τόση καί τέτοια πού ή ταχύτητα έφθανε στά επίπεδα τής ελεύθερης πτώσης καί θόλωνε τά τοπία καί τίς εικόνες γύρω τους. Κατρακυλούσαν στή πίσω πλευρά τού όρους, επάνω σ’ένα έδαφος σκληρό, πού ήταν γεμάτο από βραχώδη γεγονότα τά οποία είχαν στιγμές κοφτερές καί μυτερές σάν μαχαίρια, πού τούς πλήγωναν βαθιά καί τούς δημιουργούσαν φριχτούς πόνους ή άλλες φορές σέ βραχώδη γεγονότα πού ήταν λεία καί κρύα σάν πάγοι, επάνω στά οποία γλιστρούσαν, χωρίς νά μπορούν έτσι νά κρατηθούν από κάπου καί ν’ανακόψουν έστω καί λίγη από τήν ταχύτητα τής πτώσης τους.
Κατρακυλούσαν μέ τήν ίδια ταχύτητα καί σχεδόν παράλληλα.
Αυτό όμως τούς έδινε τήν ευκαιρία νά μπορούν νά βλέπουν καθαρά ό ένας τόν άλλον.
Ετσι...γνωρίσθηκαν.
Κατά τή διάρκεια αυτής τής πτώσης, εκείνος τήν έβλεπε πού έπεφτε, τήν άκουγε πού πόναγε καί ένιωθε νά θέλει πολύ νά τή βοηθήσει.
Σέ κάποιες στιγμές μάλιστα, τής τό φώναζε.
Τόν έβλεπε κι’εκείνη πού έπεφτε, τόν άκουγε πού πόναγε καί ένιωθε τό ίδιο.
Σέ κάποιες στιγμές μάλιστα, τού τό φώναζε.
Ετσι...αγαπήθηκαν !
Σέ κάποια στιγμή αυτής τής παράλληλης πτώσης τους, σέ κάποιο σημείο αυτής τής κακής διαδρομής τους μέ τό ψευδώνυμο « Ζωή », βρέθηκαν πολύ κοντά ό ένας στόν άλλον καί τόλμησαν ν’αγκαλιασθούν ! Ηταν τότε πού έζησαν γιά λίγο μέ τή ψευδαίσθηση ότι είχαν σταματήσει νά κατρακυλούν καί ότι...ανέβαιναν πάλι.
Τό έδαφος όμως τής ζωής τους καί τής πτώσης τους ήταν τέτοιο πού δέν άφηνε πολλά περιθώρια χρόνου γιά τέτοιες ψευδαισθήσεις καί όχι μόνο γιά τέτοιες ψευδαισθήσεις, αλλά γιά οποιεσδήποτε ψευδαισθήσεις.
Ηταν τότε πού τά βραχώδη γεγονότα αυξήθηκαν.
Οί μυτερές καί κοφτερές σάν μαχαίρια στιγμές πύκνωσαν, αλλά καί πυρακτώθηκαν. Οί πληγές βάθυναν καί οί πόνοι δυνάμωσαν τόσο πού κόντευαν πλέον νά τούς πεθάνουν.
Η ζωή όμως, ακόμα καί σάν πτώση είναι γλυκιά !
Μέ βαριά καρδιά αποφάσισαν, όχι νά χωρίσουν, απλώς ν’απομακρυνθούν ό ένας απ’τόν άλλον καί αυτό ήταν σίγουρα ακόμη πιό βασανιστικό καί επίπονο.
Ηταν όμως καί οί δύο μαθημένοι από πληγές καί πόνους.
Συνέχισαν έτσι νά κατρακυλούν ό ένας κοντά στόν άλλον, νά βλέπει ό ένας τόν άλλον, ν’ακούει ό ένας τόν άλλον, νά στεναχωριέται ό ένας γιά τόν άλλον, δηλαδή...ν’αγαπιούνται καί πόση ειρωνία, νά προσποιούνται τό αντίθετο !
Τόνιζαν μάλιστα πώς τό είχαν πάρει απόφαση ότι από εκεί καί μετά, θά κατρακυλούσαν ξεχωριστά.
Σέ ποιόν νά τό τόνιζαν άραγε;
Εκείνος πάντως, δέν κατάφερνε νά κοροϊδεύει τόν εαυτό του καί μερικές φορές δέν συγκρατιόταν καί τής φώναζε τήν αλήθεια.
Εκείνη έκανε πώς δέν τόν άκουγε, πώς δέν τόν καταλάβαινε κι’αυτό τού πρόσθετε ακόμα μιά απορία καί μιά πληγή στίς τόσες του.
Μερικές φορές, ακόμη καί μιά απορία μπορεί νά γίνει πληγή.
Κατρακύλαγαν καί τά χρόνια πέρναγαν καί...πέρασαν πολλά χρόνια.
Ο χρόνος άρχισε πιά νά φοβίζει καί τούς δύο.
Οταν ό χρόνος αρχίζει νά τρέφεται μέ νεκρές ελπίδες καί απραγματοποίητα όνειρα, τότε κάνουν τήν εμφάνισή τους ό φόβος μέ τήν αγωνία.
Ενα πρωινό ακούσθηκε ή φωνή της νά φωνάζει τρομαγμένα καί σπαραχτικά «βοήθεια». Γύρισε καί τήν είδε νά κρέμεται στό χείλος τού γκρεμού.
Κρατούσε καί κρατιόταν σφιχτά από τό τελευταίο κομμάτι τού βουνού της.
Ηταν ένα σκληρό γεγονός αυτό τό τελευταίο κομμάτι τού βουνού της καί οί κόχες τών στιγμών του ήταν φοβερά κοφτερές καί καυτές. Ηταν όμως ένα κομμάτι πού έδειχνε ότι οριστικά καί αναπότρεπτα ξεκόλλαγε από τή βάση του καί αυτό τής προκαλούσε τρόμο.
Εχανε καί θά...χανόταν. Γύριζε τό βλέμμα τής σκέψης της πρός τά κάτω καί τής φαινόταν πώς ή απόσταση πού τήν χώριζε από τό επίπεδο έδαφος τής νέας πραγματικότητας, ήταν πολύ μεγάλη καί ή πραγματικότητα αυτή πολύ σκληρή. Εχανε καί χανόταν συγχρόνως ! Πόσο πολύ θά ήθελε νά μή γινόταν έτσι.
Πόσο πολύ θά ήθελε νά κατρακύλαγε ακόμη. Νά κατρακύλαγε γιά πάντα, μέχρι τή μέρα πού θά πέθαινε.
Η μοίρα όμως τά είχε προγραμματίσει αλλιώς.
Τό κομμάτι από τό οποίο κρατιόταν, ξεκόλλησε τελικά από τή θέση του κι’εκείνη βρέθηκε στό κενό.
Οσο καιρό έπεφτε, εκείνος τήν παρακολουθούσε γεμάτος αγωνία καί αμίλητος.
Σέ κάτι τέτοιες στιγμές, οί ήχοι καί οί λέξεις ακούγονται παραμορφωμένα, δέν γίνονται κατανοητά καί δέν συγκρατούνται στή μνήμη.
Σέ κάτι τέτοιες στιγμές επιβάλλεται ησυχία.
Ο ήχος από τό πέσιμο καί σκάσιμό της, επάνω στό έδαφος τής νέας πραγματικότητάς της, δέν ακούσθηκε. Κατάφερε καί τόν απορρόφησε καί τόν έκλεισε μέσα της ! Αυτό όμως φανέρωνε ότι...ζούσε !
Ενα μαύρο χρώμα κάλυψε τήν ίδια καί ό,τι υπήρχε γύρω της καί τήν αφορούσε.
Πολλές ανθρώπινες ιστορίες, άλλωστε, τελειώνουν πρόωρα μέ μιά τόσο μεγάλη καί μαύρη...τελεία.
Εκείνη όμως ζούσε κι’αυτό φανέρωνε ότι τό βιβλίο τής ιστορίας μέ τή δική της τή ζωή, δέν είχε ακόμα τελειώσει. Υπήρχαν κι’άλλες πολλές σελίδες ! Υπήρχε συνέχεια. Απλώς, είχε τελειώσει ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο αυτού τού βιβλίου.
« Πώς είσαι; Πονάς πολύ αγάπη μου; » τής φώναξε, λίγο αργότερα εκείνος, καθώς συνέχιζε νά κατρακυλάει στή πίσω διπλανή πλαγιά τού ίδιου βουνού.
Γύρισε λίγο τό κεφάλι της πρός τό μέρος του καί τού χαμογέλασε λυπημένα αλλά καί ψυχρά ! « Μήν ανησυχείς, αντέχω» τού είπε.
Προσπάθησε νά τής πεί κι’άλλα γιά νά τής δώσει κουράγιο, αλλά κατάλαβε ότι εκείνη δέν τόν πρόσεχε καί δέν τόν άκουγε τώρα πιά.
Οί πόνοι, αλλά καί τό ερημικό καί τό άγνωστο τού επίπεδου εδάφους τής νέας της πραγματικότητας, τήν τρόμαζαν καί τή θόλωναν συγχρόνως.
Παρέμενε καθισμένη, ακριβώς στό σημείο όπου είχε πέσει καί δέν κουνιόταν καθόλου από εκεί, επειδή μέ τήν παραμικρή κίνηση πονούσε ολόκληρη ή ύπαρξή της.
Ηταν τρομαγμένη, πονούσε καί ήταν μόνη. Ναί, είχε επιλέξει νά ήταν καί μόνη !

Οί σκυμμένοι

2006-12-05T20:53:00.000+02:00

Σε μια στιγμή σήκωσα το κεφάλι μου και τους είδα όλους να είναι σκυμμένοι επάνω στά θέματα, επάνω  στις ασκήσεις τους, δίπλα στις κλεψύδρες τους να γράφουν και να σβήνουν ασταμάτητα, επάνω στίς μέρες τους, ψάχνοντας απεγνωσμένα για τη λύση και σκέφθηκα ότι….

Οί έννοιες ήταν αριθμοί, οί σκέψεις ήταν πράξεις
και ότι μάς έδωσαν λίγους αριθμούς να κάνουμε χίλιες πράξεις.
Οί έννοιες είναι αριθμοί, οί σκέψεις είναι πράξεις
και ένας ό παρονομαστής σε όλες μου τις φάσεις.
Οί έννοιες θα’ναι αριθμοί, οί σκέψεις θα’ναι πράξεις
κι’όσες κι’αν θάναι οί πράξεις σου, μια λύση θα εισπράξεις.
Θ ά ν α το.

Επειτα ξανάσκυψα το κεφάλι μου, αλλά αντί να κάνω πράξεις επάνω στη κάθε μέρα μου και να προσπαθώ μάταια να βρώ τη λύση μουτζουρώνοντας τίς στιγμές μου, άρχισα να γράφω επάνω τους κειμενάκια καί ποιηματάκια μέχρι να τελειώσει ό χρόνος μου καί έτσι, όσο τό δυνατόν πιό ακούραστα νά βρεθώ μπροστά στό ίδιο γιά όλους τούς λύτες αποτέλεσμα.

Υ.Γ
Σκέψη γραμμένη πρίν από πολλά χρόνια, αλλά αναλλοίωτη μέχρι σήμερα.

Οί δυό μας

2006-11-26T19:25:00.000+02:00

==   Νοιώθεις μόνος;
==   Μμμμμ…
==   Κι’εγώ.
==   Σού λείπει;
== Αφού ξέρεις ότι ή συζήτηση γύρω απ’ αυτό τό θέμα είναι μεγάλη καί δύσκολη. Κάποτε, θυμάμαι, είχαμε προσπαθήσει πάλι να τό κουβεντιάσουμε, αλλά δεν το καταφέραμε για πολύ, τ’αφήσαμε στή μέση. Θυμάσαι;
== Ναι, τώρα πού το λές κάτι θυμάμαι, αλλά θα πρέπει να ήταν πολύς καιρός πίσω.
== Πράγματι. Θέλεις όμως να το επιχειρίσουμε πάλι; Ισως αυτή τη φορά να καταφέρουμε να το ολοκληρώσουμε και ίσως ακόμη να το κάνουμε και απόφαση. Πρέπει, επιτέλους, να πάρουμε μια απόφαση έπ αυτού. Τι λές λοιπόν;
== Χμ…εγώ λέω να το αφήσουμε χωρίς καμιά συμφωνία. Ξέρεις καλά κι’εσύ, όπως κι’εγώ, πώς ένα από τά μεγαλύτερα προβλήματα στη σχέση μας είναι πώς δεν μπορούμε να τηρήσουμε καμιά συμφωνία και καμιά απόφασή μας, ό,τι κι’αν αφορούν αυτές. Αλλοτε εγώ και άλλοτε εσύ, τις παραβιάζουμε. Μά υπήρξαν κάποιες φορές, άλλωστε, πού κάναμε κάποιες καλές συμφωνίες και στη συνέχεια συνωμοτήσαμε εναντίον τους, λές και δεν ήταν δικά μας δημιουργήματα. Προτείνω λοιπόν ν’αποφεύγουμε τις συμφωνίες για να μη δημιουργούμε κακίες και παρεξηγήσεις ανάμεσά μας, όταν τις παραβιάζουμε, αλλά και για να μην εξευτελιζόμαστε όταν κάποιες από αυτές, λόγω ενθουσιασμού, τις ανακοινώνουμε σε τρίτους. Δεν νομίζεις πώς έχω δίκιο;
== Ναί, έχεις δίκιο ! Ας τ’αφήσουμε τελικά έτσι, χωρίς συμφωνία.
== Αλήθεια, τι ώρα είναι;
== Τέσσερις παρά τέταρτο. Ξημερώνει. Γιατί ρωτάς;
== Πιο πολύ για να δώ πόση ώρα μένει ακόμα πού θα μπορούμε να μιλάμε μέσω αυτής της σελίδας, αν και διαπιστώνω πώς ακόμα κι’αν θα είχαμε όλο τον χρόνο δικό μας, πάλι δεν θα συνεχίζαμε για πολύ επειδή ξέρω πώς στη καλύτερη περίπτωση ακόμα φοβάσαι τήν απόφαση. Η μοναξιά σου είναι αυτή, άλλωστε, πού σε σπρώχνει να γράφεις γιά να με συναντάς, σέ μιά απεγνωσμένη προσπάθεια ανακούφισης. Ετσι δεν είναι;
==  Περιμένεις ν’ανάψω ένα τσιγάρο καί μετά νά σού πώ;
==  Ναι, περιμένω.
== Προσπάθησα να βρώ επιχειρήματα προκειμένου να αντικρούσω κυρίως το δεύτερο άπ’αυτά πού μού καταλογίζεις πιο πάνω, αλλά δεν βρήκα και μοιραία το αποδέχομαι.
== Ελα…μη τρώς τά νύχια σου τώρα. Σε θέλω ψύχραιμο απέναντί μου.
== Καλά, καλά. Θα σ’αφήσω όμως τώρα επειδή άρχισα νά νυστάζω. Ισως να τά πούμε πάλι τό πρωί.

Χ-θές δέ χ-θές

2006-11-08T21:17:00.000+02:00

Ξημέρωσε μέ δάχτυλα δέκα, ορθάνοιχτα, ολοφώτεινα.
Μιά μικρομέγαλη μέρα, κόρη φθινοπώρου, μέ φώτισε κατάμουτρα.
Νυχτώσαμε γρήγορα κι’οί δυό, μέ κόκκινα τά μάτια.
Ακόμα μία «Νάαα μαλάκα» πέρασε.
Κάτι τέτοιες, περνούν, μά δέ γερνούν.
Μού πρόσθεσε ρυτίδα κι’αφαίρεσε ελπίδα.
Απλή παρατήρηση, χωρίς αριθμητικές ή άλλες πράξεις.
Τά «πλήν» δέν προστίθενται, τά «σύν» δέν αφαιρούνται.
«Θά ξεχαστεί κι’αυτή μέ ύπνο, γιά νά γίνει χθές τό ειδεχθές» σκέφθηκα καί ξάπλωσα.
Η καληνύχτα, πού ακούσθηκε, ήτανε τού θανάτου.
Αυτός, μόνο γιά λόγους σοβαρούς λέει τέτοια αστεία.
Θές δέ θές, αυτά γιά χθές.

Α, ναί

2006-11-07T23:34:00.000+02:00

Θυμάμαι πού κάποτε...
Εχασα τό ξέχασα καί ξέχασα πώς έχασα.

Κρίμα

2006-11-06T19:05:00.000+02:00

Εκείνη ζεματιόταν κι’αναζητούσε λίγη δροσιά.
Εκείνος ξεπάγιαζε κι’αναζητούσε λίγη ζεστασιά.
Οταν κάποια στιγμή συναντήθηκαν καί μίλησαν, διαπίστωσαν ότι δέν είχαν τίς ίδιες επιθυμίες, ούτε τίς ίδιες ανάγκες.
Δέν ταίριαζαν δηλαδή.
Χώρισαν λοιπόν καί ό καθένας συνέχισε τό δρόμο του καί τήν αναζήτηση.
Τί κρίμα όμως.
Δέν σκέφθηκαν ν’αγκαλιασθούν !

Χωρίς ανάσταση

2006-10-29T17:23:00.000+02:00

Κυριακή 31 Οκτωβρίου (βράδυ)

«Anemona» Καλησπέρα.

Τό όνομά μου είναι Κώστας.
Οπως κάνουν οί περισσότεροι πού διαδέτουν ηλεκτρονικό υπολογιστή καί σύνδεση στό Internet, έτσι κι’ εγώ απόψε άρχισα μιά περιήγηση στά διάφορα Sites προκειμένου νά κυλίσουν κάπως πιό εύκολα οί βραδυνές ώρες μιάς ακόμα ημέρας. Μιάς Κυριακής ίδιας μέ όλες τίς άλλες προηγούμενες Κυριακές.
Βρέθηκα λοιπόν καί στό συγκεκριμένο site κι’ εδώ «κόλλησα» όταν διάβασα ένα ψευδώνυμο, τό ψευδώνυμό σου.
Αυτό πού χρησιμοποίησες ή ίσως συνηθίζεις νά χρησιμοποιείς σάν ψευδώνυμο, εδώ καί πάρα πολλά χρόνια τώρα διασκορπάται συνεχώς μέσα στίς ημερολογιακές μου σημειώσεις, όταν απευθύνομαι σέ κάποια γυναίκα πού ενώ δέν τήν έχω δεί ποτέ, εντούτοις τήν ξέρω καλά καί κάτι βαθιά μέσα μου, μού λέι ότι υπάρχει !
Γιά νά γίνω λίγο πιό κατανοητός λοιπόν σού στέλνω καί σού χαρίζω ένα μικρό ποίημα μου καί μ’αυτό κλείνω αυτή τήν ηλεκτρονική επικοινωνία.

Καλή σου νύχτα.

Αν ή κατάρα είν’εποχή, αν είναι βαρύς χειμώνας, μέσ’τον χειμώνα ζώ εγώ κι’αυτό είναι κανόνας.
Οί εξαιρέσεις λιγοστές, λίγων ωρών λιακάδες, την άλλη μέρα συννεφιά, κρύο, βροχή, μπελάδες.
Λιακάδα μιάς ώρας, δυό ωρών, λιακάδα μιάς ημέρας, ποσότητες ασήμαντες για έναν χειμώνα …τέρας.
Λιακάδα ή χειμωνιάτικη, φωτίζει κι’ομορφαίνει, δεν αγαπάει όμως ποτέ, γι’αυτό και δε ζεσταίνει.
Τέτοιες λιακάδες ζώ εγώ σ’αυτή την…εποχή μου, γι’αυτό και πιά δεν χαίρομαι, πάγωσε ή ψυχή μου.
Προσμένω την άνοιξη να’ρθεί, δεν θέλω τον χειμώνα κι’αυτή θα την υποδεχθώ μαζί με μια…Ανεμώνα !

Δευτέρα 1 Νοεμβρίου (πρωί)

Καλημερα
Βαρυς και μαυρος ουρανος, ητανε η ζωη μου, η θλιψη και η καταχνια, ενδυμα της ψυχης μου.
Μα εκει που δεν περιμενα, ανθρωπου ηλιαχτιδα, μεσα απ το e mail σου, φανηκε μια ελπιδα.
Και, σαν ανεμωνα ανθισα, στην ακρη του Νοεμβρη, κι ηρθε θαρρεις η ανοιξη, και μου στησε καρτερι.
Τα ματια μου τωρα γελουν, τα χειλη τραγουδανε, κι απ το κρασακι της χαρας, τα ονειρα μεθανε.
Ανθισε τ’ονειρο ξανα, φορεσα παλι τ’ασπρα, και της καρδιας μου ο ουρανος, στολιστηκε με αστρα.

Γραμμενο και χαρισμενο σε σενα που ειχες την καλοσυνη να περπατησεις στο μονοπατι της ΑΝΕΜΩΝΑΣ.
Ελπιζω αυτο το μονοπατι, να οδηγησει τα βηματα σου, σ ενα δρομο που δεν θα σε κανει να μετανιωσεις που τον πηρες.
Να’σαι καλα.

Σέ περιμένω...

Η συνέχεια τής ιστορίας;
Φθινοπωριάτικα ακολούθησε ή εβδομάδα τών παθών, χωρίς ποτέ ξανά νά έρθει Κυριακή.
Oί Κυριακές καταργήθηκαν, ώστε νά αποκλεισθεί ή ανάσταση.
Ολα γίνονται στή δική μου κόλαση.

Πρός τήν...

2006-10-22T00:32:00.000+03:00

Είπανε πώς υπάρχεις καί ήρθα.
Υπέφερα ψάχνωντάς σε.
Τά χρόνια πέρασαν, μά δέν σέ βρήκα.
Υποθέτω ότι έψαξα παντού.
Χωρίς ελπίδα τώρα πιά.
Ιδεάζομαι
Αποχώρηση

Κώστας

Φθινόπωρο 49

2006-10-20T00:24:00.000+03:00

«Αυτήν θά τήν κρατήσετε πάση θυσία μακριά του».
Ετσι διέταξε ό διευθυντής τών φυλακών τής μοίρας, τά γεγονότα-δεσμοφύλακές του καί συμπλήρωσε.
«Σάς τό έχω πεί, άλλωστε, ότι άν τυχόν αυτοί οί δύο καταφέρουν νά μάς ξεφύγουν καί συναντηθούν, δέν είναι μόνο ότι θά τούς χάσουμε οριστικά, όσο ότι θά μάς κάψουν ζωντανούς μ’αυτή τήν λαμπερή δύναμη πού τή λένε...Ε υ τ υ χ ί α» .
Τό παλικάρι, γεμάτο πληγές καί πόνους από τά βασανιστήρια, ήρθε καί σταμάτησε όπως σχεδόν κάθε πρωί επάνω στά σίδερα τής βαριάς πόρτας τού κελιού του καί κοίταξε πρός τά έξω.
Είδε τά σύννεφα νά τρέχουν μέ δύναμη στή κορυφογραμμή τού απέναντι βουνού. «Βοριάς σήμερα» σκέφθηκε.
Επειτα έντυσε τό βλέμμα του ζεστά μ’ένα τραγούδι πού τό πήρε από τά χείλη του καί τό έστειλε μέ όλη τή δύναμη τής ψυχής του ψηλά στά σύννεφα, στό βουνό.
Εκεί είναι ό μοναδικός χώρος καί τόπος συνάντησης αυτών πού δέν συναντήθηκαν ποτέ κάτω στήν πραγματικότητα.
Ισως καί νά τή συνάντησε. Κάποιο φώς πάντως δέν φάνηκε.
Τά σύννεφα, άλλωστε, έχουν τήν ιδιότητα καί τήν ικανότητα νά κρύβουν ακόμα καί τόν ήλιο !
Ο δυνατός αέρας παρέσυρε μέ δύναμη μερικά ξερά καί κιτρινισμένα φύλλα δέντρων πού πέρασαν ανάμεσα από τά σίδερα τής πόρτας καί μπήκαν μέσα στό κελί.
Αλλη μιά μέρα τής ζωής του άρχιζε εκεί μέσα καί έξω είχε έρθει ένα ακόμα φθινόπωρο.

Τά πάντα είναι σχετικά.

2006-10-08T22:21:00.000+03:00

Σήμερα, μέσω τής ανάγνωσης, δέχθηκα ακόμα μιά μεγάλη απογοήτευση.
Προβληματίσθηκα πολύ. Προσπάθησα νά σκεφθώ τρόπους προκειμένου
νά εκτονώσω τά άσχημα συναισθήματα πού μού δημιουργήθηκαν.
Τό μοναδικό πού βρήκα νά μέ ανακουφίζει κάπως, ήταν ή καταχώρηση στό
ηλεκτρονικό μπλοκ μου κάτι πού είχα γράψει κάποτε καί μοιάζει μέ ποίημα.
Τό παραθέτω.

Τά πάντα είναι σχετικά και όλα είν’ απ’όλα
κι’αυτό πού μοιάζει μέ καλό, είν’πιο κακό απ’ όλα.
Τά πάντα είναι σχετικά και όλα είναι ένα
κι’ό,τι νομίζουμε κακό, με το καλό είν’ ένα.
Τά πάντα είναι σχετικά και πιο πολύ οί σχέσεις
κι’αν βρείς μια σχέση απόλυτη, εμένα να με χέσεις.
Τά πάντα είναι σχετικά, ακόμα κι’οί αισθήσεις
κι’αν την αγάπη βρείς ποτέ, εμένα να με φτύσεις.
Τά πάντα είναι σχετικά, ακόμα κι’ό θυμός μου.
Εκείνο πού μένει απόλυτο είν’μόνο ό καημός μου.

Μήπως ;

2006-10-06T22:15:00.000+03:00

Επειδή ανάμεσα στήν αρχή καί στό τέλος βρίσκεται ό λόγος τής ύπαρξής τους, θά έλεγα πώς συμφωνώ ότι ανάμεσα στό πρίν καί στό μετά, βρίσκεται τό τώρα.
Οτι ανάμεσα στό χθές καί στό αύριο, βρίσκεται τό σήμερα.
Οτι ανάμεσα στό παρελθόν καί στό μέλλον, βρίσκεται τό παρόν.
Οτι ανάμεσα σέ δύο άκρα βρίσκεται τό μέσον .
Οτι δέν υπάρχει αρχή χωρίς τέλος, αλλά καί τό αντίθετο.

Μήπως όμως ή αιωνιότητα είναι μιά στιγμή διεσταλμένη ;
Μήπως είναι τό μικρότερο τμήμα τού χρόνου διεσταλμένο;
Μήπως ή ταχύτητα είναι αντιστρόφως  ανάλογη τού χρόνου καί όχι ό χρόνος ανάλογος τής ταχύτητας;
Αν τό μέλλον είναι μπροστά μας καί τό παρελθόν πίσω μας, τότε...τότε δεξιά κι’αριστερά μας τί υπάρχει;
Μήπως τό παρόν περιστρέφεται μόνο γύρω από τόν άξoνά του καί δημιουργεί έτσι τή κατάσταση τού πρίν καί τού μετά; Κάτι σάν τόν πλανήτη αυτόν πού έχει μέρα καί νύχτα.
Γύρω από ποιόν «Ηλιο-Κέντρο» όμως περιστρέφεται τό παρόν;
Μήπως ή αθανασία τού ανθρώπου θά γίνει πραγματικότης όταν αυτός θά καταφέρει νά κινηθεί ανατολικά τού χρόνου μέ μεγάλη ταχύτητα;
Μήπως ό θάνατος τού ανθρώπου είναι μιά διαφορετική νύχτα;
Μιά νύχτα πού ό άνθρωπος τή φοβάται επειδή δέν έχει ανακαλύψει ακόμα τή φωτιά καί άρα τό φώς;
Εκεί δηλαδή  πού τό πρωτόγονο ακόμα πλάσμα φοβάται αυτά πού δέν μπορεί ν’αντιληφθεί μέ τίς πέντε γνωστές του αισθήσεις;
Μήπως ή αθανασία ή αλλιώς ή συνεχής ημέρα θά τόν κούραζε καί στό τέλος θά τόν τρέλαινε;
Μήπως καί ή ψυχή θά πρέπει νά ξεκουράζεται μετά από μιά είτε ευχάριστη, είτε δυσάρεστη καί κουραστική μέρα πού εμείς εδώ τή λέμε «Ζωή» ;

Λέω...μήπως, μπάς καί περάσει ή ώρα μου απόψε.

Ευχή

2006-10-01T01:25:00.000+03:00

Αν κάθε τί όμορφο πού θά αγγίζει τίς αισθήσεις μου μετατρέπεται σέ
ερώτηση, τότε εσύ νά είσαι ή απάντηση !

Τό τέλειο έγκλημα !

2006-09-29T23:56:00.000+03:00

Πάρ’ότι ή έννοια τού μεγέθους είναι σχετική, εντούτοις θά έλεγα πώς έχω πλέον φθαρεί επικίνδυνα από τίς συνεχείς καί εξαντλητικές προσπάθειές μου γιά συμπίεση καί σμίκρυνση τών κακών ερεθισμάτων πού δέχομαι καθημερινά, προκειμένου αυτά νά μή φαίνονται μεγάλα σέ κανέναν, κυρίως όμως σ’εμένα τόν ίδιο.
Εκτός τών άλλων, αυτός είναι καί ό μοναδικός τρόπος γιά τήν εξαναγκαστική αποθήκευσή τους μέσα στή ψυχή μου.
Βλέπεις, ό αριθμός καί κυρίως οί διαστάσεις τών προσφερομένων σ’εμένα, από τή μοίρα, κακών ερεθισμάτων είναι τόσος καί τέτοιες πού άν θά τ’άφηνα έτσι, τότε ό θάνατος τής ψυχής μου, από ασφυξία, θά είχε επέλθει πρίν από πολλά χρόνια.
Εκείνο όμως πού πάντα μέ φοβίζει περισσότερο απ’οτιδήποτε άλλο, είναι ή σκέψη γιά μιά πιθανή διαστολή τους όταν αυτά θά βραχούν από δάκρυα χαράς γιά τό τέλος τής λύπης.
Ισως όμως αυτό τό τελευταίο ν’αποτελεί συμπτωματικά τή περιγραφή τού τέλειου εγκλήματος !
H ασφυξία από χαρά, θά είναι ή εκδίκηση τής εκδιωγμένης λύπης.

Τά γράμματα.

2006-09-21T20:21:00.000+03:00

Με ρώταγε και έλεγα πώς…κάτι περιμένω, πώς χρόνια τ’ονειρεύομαι, μά μόνος παραμένω.
Με ρώταγε για να της πώ τί είν’αυτό το πράγμα. Χρώματα έχει κι’άρωμα, μά είναι κλεισμένο γράμμα.
Με έβλεπε όταν έκλαιγα, μ’ άκουγε όταν γελούσα με δάκρυα και χαμόγελα, ρωτούσε κι’απαντούσα.
Με ρώταγε κι’επέμενε σε χίλιες δυό ερωτήσεις και χρόνια πέρασαν πολλά, γεμάτα συζητήσεις.
Όταν τη ρώτησα κι’εγώ, εκείνη τι περιμένει, είχαμε άσπρα τά μαλλιά κι’είμαστε αγκαλιασμένοι.
Εκείνη περίμενα εγώ κι’αυτή ήθελ’εμένα και των ψυχών τά γράμματα, κάπου ψηλά στον ουρανό, βρεθήκαν…ανοιγμένα.

Αντιληπτική κρίση.

2006-09-16T20:06:00.000+03:00

Εδώ καί αρκετή ώρα, κάνω κάποιες σκέψεις πού μέ παιδεύουν άσχημα.
Κάτ’αρχήν διαπιστώνω μέ απογοήτευση καί γιά μιά ακόμη φορά, ότι είναι μεγάλη ατυχία γιά κάποιον όταν τά γεγονότα τής ζωής του έχουν πολλές καί διαφορετικές πλευρές.
Μήπως όμως όλα τά γεγονότα στή ζωή τού καθενός μας έχουν πολλές καί διαφορετικές πλευρές καί ή ατυχία έγκειται στήν ικανότητα κάποιου νά μπορεί νά βλέπει τό κάθε γεγονός ξεχωριστά, άν όχι απ’όλες, τουλάχιστον από αρκετές πλευρές του ;
-- Καλά, μπορεί ή ικανότητα νά χαρακτηρισθεί σάν ατυχία ;
-- Ναί, μπορεί νά χαρακτηρισθεί καί σάν ατυχία !
Είναι κι’αυτό μιά υπαρκτή πλευρά ή κατάσταση. Μερικές φορές νιώθω ότι σέ κάποιο άλλο επίπεδο συνείδησης καί αντίληψης, τό κάθε τι ξεχωριστά είναι...όλα και απ’όλα !
-- Μήπως όμως είναι βλακείες όλα αυτά ;
-- Μάλλον είναι.
-- Σίγουρα όμως άν είναι βλακείες, δέν είναι ούτε απλές, αλλά ούτε καί συνηθισμένες.
-- Υπάρχουν δηλαδή διαβαθμίσεις καί ποιότητες βλακείας ;
-- Αρχίζω νά πιστεύω ότι...ναί, υπάρχουν !
-- Καλά, θά μπορούσε ποτέ ή ικανότητα νά έχει σχέση μέ τή βλακεία ;
-- Νά λοιπόν πώς εμφανίζεται μιά ακόμη αθέατη πλευρά ενός θέματος ή μιάς έννοιας, στή προκειμένη περίπτωση, πού στό συνηθισμένο καί καθημερινό επίπεδο συνείδησης, μοιάζει νά έχει μόνο μιά πλευρά.
Αυτή πού διακρίνεται από τήν αντίληψη τών περισσοτέρων.
Μπλεγμένος άσχημα λοιπόν ανάμεσα στά διάφορα επίπεδα συνείδησης καί αντίληψης, βασανίζομαι φριχτά προκειμένου νά καταλήξω καί νά χαρακτηρίσω τή στάση μου καί τή συμπεριφορά μου, τή στάση της καί τή συμπεριφορά της μέσα σ’αυτή τή σχέση πού τελικώς, σ’αυτό τό συνηθισμένο καί καθημερινό επίπεδο συνείδησης, μοιάζει πώς διαλύθηκε, χαρακτηρίσθηκε καί τελείωσε οριστικά.
Δυστυχώς όμως γιά μένα, υπάρχουν καί άλλα πολλά επίπεδα συνείδησης καί αντίληψης μέσα στά οποία οί έννοιες τών λέξεων μέ τίς οποίες προσπαθώ νά δώ καί νά περιγράψω τό γεγονός τού χωρισμού μας, έχουν καί άλλες πολλές πλευρές καί όψεις πού είναι ακόμα καί εντελώς αντίθετες μεταξύ τους !
Κρίση αυξημένης αντίληψης ή βλακείας είναι όμως και θα περάσει.

Αλήθειαααα;

2006-09-15T00:32:00.000+03:00

-- «Για πές μου σε παρακαλώ Ψέμα, τί είναι και πώς είναι ή Αλήθεια σ’αυτή και γι’αυτή τη ζωή;» το ρώτησα.
Όλα όσα μού είπε το Ψέμα ήταν αλήθεια και ή Αλήθεια, σ’αυτή και γι’αυτή τη ζωή, βγήκε ψεύτρα !
-- Αλήθειαααα ;
-- Ρώτα την.

Αν

2006-09-07T23:17:00.000+03:00

Αν βρείς ψωμί στη κόλαση, θα είναι μουχλιασμένο
και το «καλό» πού θές να φάς, με πόνο θα βγεί χεσμένο.

Αν βρείς τυρί στη κόλαση, θα’ναι πάνω σε φάκα
κι’αυτό πού νομίζεις για καλό, είναι κακό…Μαλάκα.

Αν βρείς νερό στη κόλαση, θα’ναι γεμάτο αρμύρα
αν μού το πείς κι’αυτό καλό, ψυχή έχεις κακομοίρα.

Αν βρείς καλό στη κόλαση, θα είναι του διαβόλου
χίλια κι’αν θα’χεις τά καλά, θα’ναι καλά του…κώλου.

Τό όνειρο μιάς λεμονιάς

2006-08-30T23:03:00.000+03:00

Μιάς λεμονιάς το όνειρο ήταν να κάνει αχλάδια και τά κλαδιά της άφηνε από λεμόνια άδεια.
Με προσευχές και τάματα, θεό παρακαλούσε να ξύπναγε ένα πρωί μ’αχλάδια φορτωμένη.
Ευχόταν, περίμενε, ήλπιζε και χιλιολαχταρούσε, μά ούτε λεμόνια έβγαζε ή δόλια, ή καημένη.
Μια λεμονιά μεγάλωσε, μά από λεμόνια άδεια κι’όταν στο χώμα έγειρε ξερή, τη σκέπασαν μ’αχλάδια.

Ετσι

2006-08-28T00:10:00.000+03:00

Χωρίς να του έχει κάνει τίποτα, αυτός ήταν πολύ…ερωτευμένος μαζί της !
Του είπα να πιεί χρόνο γιά να του περάσει.
«Περνάει όμως ό έρωτας με χρόνο;» με ρώτησε γεμάτος από μια γλυκιά αμφιβολία.
«Όταν μαζευτεί πολύς, τότε ναι, γιατί γίνεται ξύδι» απάντησα με όξινη βεβαιότητα.

Οί δύο εικόνες

2006-08-25T00:37:00.000+03:00

Θυμάμαι πού στα πρώτα παιδικά χρόνια μου, υπήρχε ό εξής πειραχτικός διάλογος. «Τι’είπες;» ρωτούσε ό ένας. «Τρύπες» ανταπαντούσε ό άλλος. Σκέφθηκα ότι ίσως αυτός ό σύντομος διάλογος θά πήγαινε σαν δεύτερος τίτλος στο κειμενάκι πού ακολουθεί. Τον τοποθετώ λοιπόν.

--- Τι’είπες;
--- Τρύπες.

Οί εικόνες ήταν δύο. Η μιά απέναντι στήν άλλη.
Οί διαστάσεις τους ίδιες. Ιδιος και ό χώρος.
Η πρώτη έδειχνε μιά άγρια χειμωνιάτικη καταιγίδα καί είχε τόν τίτλο... « Απογοήτευση καί φόβος.».
Η δεύτερη έδειχνε ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο τοπίο καί είχε τόν τίτλο... « Αισιοδοξία καί ελπίδα.».
Είναι τοπία θεμάτων, γεγονότων καί καταστάσεων αυτού τού κόσμου, αυτής της ζωής, ζωγραφισμένα επάνω στούς καθρέφτες της αντίληψης σου μού είπαν καί μ’άφησαν ανάμεσα νά κοιτάξω γιά νά γνωρίσω τόν κόσμο, αλλά και να βρώ και να δώ τόν εαυτό μου μέσα σ’αυτούς.
Κάπως έτσι άρχισε ή παρατήρηση, ή έρευνα ή αλλιώς…ή ζωή μου.
Πολύ γρήγορα, πολύ νωρίς, όμως το βλέμμα μου έπεσε επάνω στις φθορές ή αλλιώς… επάνω στις μικρές ή μεγαλύτερες τρύπες της πραγματικότητας.
Στά μεγάλα κενά-τρύπες πού άφηνε ή εικόνα τού ηλιόλουστου ανοιξιάτικου τοπίου, τής αισιοδοξίας καί τής ελπίδας, διέκρινα τόν εαυτό μου αλλά καί τήν εικόνα τής άγριας χειμωνιάτικης καταιγίδας πού διακρινόταν ολοκάθαρα πίσω μου.
Στά μικρότερα κενά-τρύπες πού άφηνε ή εικόνα τής άγριας χειμωνιάτικης καταιγίδας, τής απογοήτευσης καί τού φόβου, διέκρινα καί πάλι τόν εαυτό μου, αλλά καί τήν εκόνα τού ηλιόλουστου ανοιξιάτικου τοπίου πού διακρινόταν τώρα κι’αυτό πίσω μου.
Αποτέλεσμα ;
Τόν εαυτό μου, περίπου τόν γνώρισα μέσα από τά μεγάλα και τά μικρά κενά-τρύπες της πραγματικότητας τών τοπίων τού ωραίου καί τού άσχημου, τού αισιόδοξου καί τού απαισιόδοξου, τής ελπίδας καί τού φόβου, τού δίκαιου καί τού άδικου, τού καλού καί τού κακού.
Αυτό τόν κόσμο όμως πού τά συνθέτει, τά ζωγραφίζει, αλλά στη συνέχεια, λόγω κακής ποιότητας, μόλις στεγνώνει ξεφλουδίζει και ξεκολλάει από τις καθρεφτίζουσες παλέτες την ιστορία του, νομίζω πώς όχι !
Αν οί εικόνες ανάμεσα στίς οποίες μέ άφησαν νά κοιτάξω καί νά κοιταχθώ θά ήταν ποιοτικότερες, θα ήταν συμπαγείς καί δέν θά άφηναν κενά, τότε θά γνώριζα ακόμα καλύτερα τόν κόσμο, αλλά ίσως να μην ήξερα καθόλου τόν εαυτό μου !

Σίγουρα...σαχλός.

2006-08-18T00:22:00.000+03:00

--   Επιμένω.
--   Μήν επιμένεις. Είμαι απόλυτα σίγουρος γι’αυτό πού σού λέω.
-- Μά αγαπητέ μου, ή πρώτη λέξη καί έννοια πού επιδέχεται αμφισβήτηση, είναι αυτή τής σιγουριάς.
--  Οχι όμως γι’αυτούς πού γνωρίζουν καλά τόν εαυτό τους καί τού έχουν εμπιστοσύνη.
--  Εδώ μ’απογοητεύεις τελείως.
Μά ποιός είναι αυτός ό άνθρωπος πού ισχυρίζεται ότι γνωρίζει πολύ καλά τόν εαυτό του καί νά μήν αποδεικνύει μ’αυτά τά λόγια του τό αντίθετο ; Ο εαυτός μας, άλλωστε, φίλε μου είναι τό ίδιο άγνωστος καί απρόβλεπτος, όσο είναι καί τό μέλλον του. Τό μόνο πού μπορούμε καί πρέπει νά κάνουμε, είναι νά ευχόμαστε καί νά προσπαθούμε τό καλύτερο καί γιά τά δύο.
--  Ε, σαχλαμάρες.

«Περίεργο»…σκέφθηκα.
Ημουν σίγουρος, επειδή τόν ήξερα καλά, ότι θά τά καταλάβαινε καί θά τ’αποδεχόταν όλα αυτά πού τού είπα.
Εκείνος όμως τά χαρακτήρισε «Σαχλαμάρες» !
Λές μέ τή λέξη αυτή νά χαρακτήρισε τή σιγουριά πού ένιωθα γι’αυτόν;
«Σίγουρα»…σκέφθηκα και ένιωσα σαχλός.

Μονολογώντας

2006-08-16T00:12:00.000+03:00

Ο λόγος είναι ό μοναδικός τρόπος έκφρασης καί διατύπωσης τών σκέψεων πού προσδιορίζουν καί περιγράφουν τήν αιτία γιά τήν οποία συμβαίνει κάτι.
Αν ό λόγος λοιπόν είναι ό μοναδικός τρόπος περιγραφής τής αιτίας, τότε...τότε ό άντρας είναι ό μοναδικός τρόπος προσδιορισμού καί περιγραφής τής γυναίκας, επειδή μόνο μέσω τής αιτίας δικαιολογείται ή ύπαρξη τού λόγου !

Νικημένη επιθυμία.

2006-08-13T20:19:00.000+03:00

Δέν είχα προλάβει ακόμα ν’ανοίξω τά μάτια μου, όταν ένιωσα ένα απαλό, βελούδινο, χάδι καί μιά ζεστή ανάσα στό μυαλό μου. Χαμογέλασα ηδονικά καί άνοιξα τά μάτια μου.
«Καλημέρα !»  ακούσθηκε νά τραγουδάει μιά γλυκιά φωνή.
Ηταν από μιά πανέμορφη...επιθυμία μου !
«Καλημέρα σου, γλυκιά μου.» απάντησα.
«Πώς κοιμήθηκες απόψε αγόρι μου;» με ρώτησε, μάλλον     διερευνητικά.
Ηταν ή πρώτη ερώτηση τής ημέρας πού μού δημιουργούσε άσχημες σκέψεις καί συγχρόνως μέ κούραζε.
Ηταν ή πρώτη ερώτηση τής ημέρας πού μέ ανάγκαζε νά κάνω κάτι πού δέν μού άρεσε. Μ’ανάγκαζε νά πώ ψέμα. Κατέφυγα σέ κάτι ενδιάμεσο.
«Χμμμ....Μμμμ.....»  απάντησα.
Μέ παρακολούθησε γιά λίγα δευτερόλεπτα σκεφτική, αλλά στό τέλος αποφάσισε νά μού φανερώσει τόν λόγο τής επίσκεψής της.
«Θέλεις νά μέ πραγματοποιήσεις σήμερα;» μέ ρώτησε ναζιάρικα καί σχεδόν παρακαλεστά.
« Γιά κοίτα, βρέ παιδί μου. Επιμένουν νά μέ πολιορκούν καί νά θέλουν νά δοκιμάζουν τή τύχη τους μαζί μου.» σκέφθηκα.
«Μά δέν μέ βλέπεις κοπέλα μου; Πώς είναι δυνατόν;» απάντησα σκληρά καί συγχρόνως λυπημένα.
Ξέρεις...σέ κάτι τέτοιες καταστάσεις, σάν αυτή πού βρίσκομαι εγώ, εδώ καί πολλά χρόνια τώρα, ό μοναδικός τρόπος γιά μια, ίσως, επιτυχημένη περιγραφή τών στιγμών μου, είναι ή χρησιμοποίηση καί ό συνδυασμός αντίθετων λέξεων καί εννοιών.
Ακολούθησε διάλογος πού μετατράπηκε σέ έντονη διαφωνία καί πού στό τέλος μ’ανάγκασε νά τήν διώξω “κακήν κακώς” .
Αναμφισβήτητο αποδεικτικό στοιχείο, άλλωστε, γιά τή κακή ποιότητα τής ζωής κάποιου ανθρώπου είναι όταν έρχονται στιγμές πού αυτός ό άνθρωπος φθάνει στό τραγικό σημείο νά μή “χωνεύει” τίς πιό όμορφες καί πιό προκλητικές από τίς επιθυμίες του, αλλά καί αυτές μέ τή σειρά τους εκείνον !
Οχι, δέν έχω παράπονο. Πάντα σέ κάτι τέτοιες στιγμές, τά τελευταία χρόνια, εμφανίζεται μιά παράξενη καί ανώτερη δύναμη πού μέ βοηθάει νά νικώ καί νά τρέπω σέ φυγή όσες επιθυμίες καί ανάγκες μου μέ πλησιάζουν, σχεδόν καθημερινά !
Θυμάμαι, όταν μεγάλωσα καί ήρθε ή ώρα νά βγώ στή ζωή γιά νά παλέψω καί νά κερδίσω κι’εγώ ένα καλό κομμάτι της, έκανα μιά ευχή.
« Είθε νά βγαίνω νικητής στίς μάχες πού θά δίνω.»
Ε, λοιπόν, νομίζω πώς εισακούσθηκα ! Αν θά ισχυριζόμουν πώς δέν ένιωσα τά συναισθήματα τού νικητή στή ζωή μου, θά ήταν ένα πολύ μεγάλο ψέμα. Δέν υπήρξε επιθυμία ή ανάγκη μου πού νά μή τήν νίκησα καί νά μή τήν έτρεψα σέ φυγή !!!

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα.

2006-08-10T23:15:00.000+03:00

Τό θύμα.

2006-08-08T11:40:00.000+03:00

Το θύμα πού έγινε θύτης, επειδή ό θύτης ήταν…θύμα !
Εκείνο πού εξαντλεί σ’ένα τέτοιο πρόγραμμα κακής μοίρας, είναι ή συνεχής αλλαγή θέσης και ρόλου.
Πολύ περισσότερο όταν σ’αυτή την αλλαγή δεν ακολουθούν και δεν εναρμονίζονται τά συναισθήματα.
Αλίμονο βεβαίως σέ όποιον αντιλαμβάνεται αυτή τη κατάσταση και δεν μπορεί να αντιδράσει.
Αλίμονό μου δηλαδή !

Συμπτωματικά τρελός !

2006-08-01T23:00:00.000+03:00

Ξαφνικά καί συγχρονισμένα, απομακρύνθηκαν όλοι από κοντά μου καί έμεινα γιά μέρες ολομόναχος μέσα σ’αυτό τό δωμάτιο.
Μέσα από τίς καθημερινές δραστηριότητές τους προκύπτουν ισχυρές καί αναμφισβήτητες δικαιολογίες γι’αυτό τό γεγονός καί φυσικά ό χρονικός συνδυασμός τους χαρακτηρίζεται καί αντιμετωπίζεται σάν...σύμπτωση.
Αν τώρα εγώ τούς πώ ότι τά γεγονότα-φαινόμενα πού μού συμβαίνουν καί πάνε νά μέ τρελάνουν δέν είναι συμπτωματικά τότε θά μέ πούν...τρελό.
Αν όμως μάθουν ότι τρελάθηκα, τότε σίγουρα θά πούν ότι ήταν σύμπτωση !

Σενάριο παραίτησης.

2006-07-30T23:44:00.000+03:00

Πρόλογος

Είναι ένα σενάριο που θα το έπαιζα αν ήμουν άντρας με... «Αρχίδια».
Σήμερα, άλλωστε, για να δείξεις και να πείσεις ότι συναισθηματικά είσαι άντρας με αρχίδια, θα πρέπει οπωσδήποτε νά έχεις... «Αρχίδια συναισθήματα» !
Τέτοια συναισθήματα είναι που πείθουν και συγκινούν τώρα πια ίσως...όλους μας !

Τό σενάριο

Είναι απόγευμα καί τηλεφωνώ στό σπίτι της. Απαντά ή ίδια.
--- Καλησπέρα σου. Τί κάνεις;
--- Καλώς τον. Καλά είμαι. Εσύ;
--- Καλά είμαι κι’εγώ. Νά σου πώωω. Λίγο πιό κάτω από τό σπίτι σου υπάρχει ένα ζαχαροπλαστείο πού λέγεται « Ανεμώνα » καί τό ξέρεις βεβαίως.
--- Ναί.
--- Σέ είκοσι λεπτά, από τή στιγμή πού θά κλείσουμε τό τηλέφωνο, θά βρίσκομαι μέ τό αυτοκίνητό μου στόν δρόμο αυτού τού ζαχαροπλαστείου καί λίγα μέτρα πιό μακριά άπ’ αυτό. Θά έχω τά «Αλάρμ» αναμμένα, προκειμένου νά μ’εντοπίσεις ευκολότερα. Θά ήθελα νά έρθεις γιά νά σού πώ κάποια πράγματα πού πρέπει τελικώς οπωσδήποτε νά σού πώ.
--- Μά δέν νομίζω ότι έχουμε νά πούμε κάτι περισσότερο πέραν αυτών πού έχουμε πεί μέχρι σήμερα. Πολύ περισσότερο βέβαια μ’έναν τέτοιο τρόπο καί μάλιστα τόσο πολύ κοντά στό σπίτι μου. Δέν θά ήθελα, ξέρεις, νά μάς δεί κάποιο μάτι.
--- Κάτ’ αρχάς θά σού διευκρινίσω από τώρα ότι δέν θά πρέπει ν’ανησυχείς καί σού εξηγώ τούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι αυτά πού έχω νά σού πώ δέν θά πάρουν πολύ χρόνο.
Τό νά μαδήσεις μιά.. «Ανεμώνα» είναι κάτι πού γίνεται ίσως εύκολα καί γρήγορα.
( Οδυνηρό ψέμα, αλλά έπρεπε να ειπωθεί. ) Δύσκολο καί πού απαιτεί πολύ χρόνο είναι νά τήν βρείς καί στή συνέχεια νά τήν πάρεις υπό το φώς σου. Να τη ψεκάζεις με έρωτα, να την ποτίζεις με αγάπη κι’αυτή να μεγαλώνει, να ομορφαίνει καί νά στολίζει τόν κήπο τής ψυχής.
Ο δεύτερος είναι ότι μπορούμε νά τό κάνουμε νά φανεί σάν μιά τυχαία συνάντηση, μιά πού δέν θά μού κακοφανεί άν δέν θά δεχθείς νά μπείς μέσα στό αυτοκίνητο. Οσα έχω νά σού πώ, μπορώ νά σού τά πώ καί από τό παράθυρο τού αυτοκινήτου, χωρίς νά σέ κουράσω σωματικά, αλλά καί πρίν προλάβει κάποιος πού θά μπορεί νά μάς βλέπει νά μέ χαρακτηρίσει αγενή.
--- Καλά, άν είναι τόσα λίγα αυτά πού θέλεις νά μού πείς, τότε γιατί δέν μού τά λές τώρα από τό τηλέφωνο ώστε νά αποφύγεις κι’ εσύ τήν ταλαιπωρία;
--- Θεωρώ απαραίτητο όταν κάποιος έχει νά πεί σέ κάποιον άλλον σοβαρά λόγια, τότε πρέπει νά τού τά λέει κοιτώντας τον στά μάτια. Αυτός είναι ό τελευταίος καί ίσως ό πιό ασήμαντος τρόπος επίδειξης θάρρους καί ψυχικής γενναιότητας.
Τό τηλέφωνο τό θεωρώ σάν μιά σημαντικότατη εφεύρεση τού ανθρώπου. Ολοι τή θαυμάζουν καί πιό πολύ άπ’ όλους οί δειλοί άνθρωποι. Θέλω νά πιστεύω όμως πώς δέν ανήκω σ’αυτή τή κατηγορία τών θαυμαστών τού τηλεφώνου. Αν εσύ ανήκεις σ’αυτή τή κατηγορία, τότε κάνε γιά τό χατήρι μου μιά προσπάθεια μόνο γι’απόψε. Τό νά ακούσεις, άλλωστε, απαιτεί λιγότερη γενναιότητα από τό νά πείς. Κάνε μιά προσπάθεια λοιπόν μόνο γιά νά μ’ακούσεις. Οσο γιά τήν ταλαιπωρία; Αυτή τήν έχω ήδη υποστεί μέχρι νά φθάσω στήν απόφαση νά μαδήσω τήν «Ανεμώνα» μου.
Ηδη όμως διαπιστώνω ότι έχω πεί πολλά από τό τηλέφωνο καί θ’αρχίσει νά μοιάζει μέ πράξη δειλίας. Σέ είκοσι λεπτά θά σε περιμένω εκεί πού σού είπα.
--- Καλά...εντάξει.
Εστριψα αριστερά καί μπήκα στόν δρόμο πού βρίσκεται τό ζαχαροπλαστείο. Είχε ήδη σκοτεινιάσει καί έξω.
Τό ζαχαροπλαστείο «Ανεμώνα» ήταν μέσα κι’έξω φωτισμένο ! Ισως έτσι νά δήλωνε καί νά τόνιζε τό αναμφισβήτητο τής ύπαρξής και της ιδιότητάς του.
Τά φώτα τού αυτοκινήτου φώτισαν λίγο πιό μακριά τή σιλουέτα της, αλλά καί τόν επίλογο μιάς μεγάλης ερωτικής ιστορίας !
Είχε φθάσει πρώτη καί περίμενε. Τό ήξερα ότι θά έφθανε πρώτη.
Πλησίασα μέ τό αυτοκίνητο καί σταμάτησα ακριβώς δίπλα της.
Πάρ’ότι ήταν κάπως «μαδημένη», εξακολουθούσε νά είναι πολύ όμορφη !
--- Γειά σου κι’από κοντά λοιπόν. Εχω τήν εντύπωση ότι ήρθα στήν ώρα μου. Περιμένεις πολλή ώρα;
--- Οχι, όχι μόλις πρίν από λίγο ήρθα.
--- Θά μπείς μέσα στό αυτοκίνητο ή δέν θέλεις;
--- Εσύ μού είπες στό τηλέφωνο πώς δέν θά χρειασθεί, αφού θά είσαι πολύ σύντομος.
--- Ναί, έχεις δίκαιο. Ας γίνει λοιπόν αυτό γιά τό οποίο ήρθα.
Κοίταξέ με στά μάτια σέ παρακαλώ. Μπορεί νά έχασα τά πόδια μου, αλλά τουλάχιστον μ’αυτά καί μέ τό μυαλό μου, ακόμη καταφέρνω νά ζώ. Ομολογουμένως είναι φοβερά οδυνηρό νά ζεί κάποιος μόνο μ’αυτά τά δύο. Μέχρι καί πρίν λίγο καιρό ακόμα, είχα καί τά συναισθήματα, αλλά δυστυχώς αυτά μού τά κατέστρεψαν οί...δειλοί αυτού τού κόσμου.
Ελα, κοίταζέ με στά μάτια σέ παρακαλώ. Λίγο ακόμα. Δέν θά σέ κουράσω καί δέν θά σέ καθυστερήσω γιά πολύ.
Μέχρι καί πρίν λίγες ημέρες ακόμα, εξακολουθούσα να πιστεύω, να σού λέω καί νά επιμένω πώς Ανεμώνα μου υπάρχεις καί ότι είσαι Ενα Υπέροχο...χμ...λουλούδι ! Στό έλεγα κι’εσύ μού απαντούσες ψυχρά, σκληρά και ανελέητα τίμια πώς θά πρέπει νά τό βγάλω απ’τό μυαλό μου ότι υπάρχει κάτι τέτοιο. Αγωνιζόμουν τότε μέ πολλούς καί διάφορους τρόπους νά μή σέ πιστέψω, αφού δέν είχα καί δέν έχω τώρα πιά τά προσόντα ώστε ν’αγωνισθώ γιά νά μέ πιστέψεις.
Τό μυαλό, τά μάτια καί τά συναισθήματα φαίνεται πώς δέν έφθαναν. Τελικώς τό κατάφερες καί μ’έπεισες !
Μ’έπεισες λοιπόν πώς «Ανεμώνες» υπάρχουν, αλλά άντε νά είναι ζαχαροπλαστεία, όπως είναι αυτό λίγο πιό πίσω μας. Ηθελα, άλλωστε, νά σού πώ αυτά τά λόγια σχεδόν έξω άπ’αυτό, προκειμένου νά τά πιστεύω, νά τά συνειδητοποιώ καί νά τά υποστηρίζω δυνατότερα. Ναι, είναι μόνο ένα γιορτινά φωτεισμένο ζαχαροπλαστείο. Μια στολισμένη επιχείρηση.
Οσο πιθανό είναι λοιπόν στή θέση αυτού τού ζαχαροπλαστείου νά φυτρώσει καί νά υπάρξει μιά μεγάλη, αληθινή καί πανέμορφη Ανεμώνα, άλλο τόσο πιθανό είναι νά τήν βρώ κι’εγώ στη ζωή μου.
Σ’ευχαριστώ πού μ’έπεισες νά μή πετάω στα σύννεφα μέ τούς κήπους ψάχνωντας την Ανεμώνα μου.
--- Καληνύχτα σου.
--- Καληνύχτα.

Εσβησα το ήδη χαμηλωμένο φώς του φωτιστικού πού είχα δίπλα στο κρεβάτι μου και λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, διά της αφής προσπάθησα να ανιχνεύσω το σώμα μου από τη μέση και κάτω. Ημουν όμως τόσο πολύ επηρεασμένος από το σενάριο πού μόλις είχα τελειώσει πού, από φόβο, έμεινα με την περιέργεια.

Ερώτηση...ερώτησης.

2006-07-22T22:00:00.000+03:00

Συνωστισμός ποικίλων σκέψεων, προβληματισμών καί συναισθημάτων σήμερα τό πρωί, όπως καί χθές αργά τό βράδυ.
Οπως όμως δέν κατάφερα νά βγάλω τίποτα πρός τά έξω χθές τό βράδυ, έτσι φοβάμαι ότι θά γίνει καί σήμερα.
Ας τά πάρω όμως χύμα, έτσι όπως έρχονται δηλαδή. Αν τώρα κάπου στό δρόμο κολλήσω καί παραμείνω σέ κάποιο θέμα ή σέ κάποια...τελεία, τότε βλέπουμε.
Μετά από τή πρωινή ολιγόλεπτη βροχή καί τό χαλάζι, τώρα έχει βγεί ήλιος καί ή ατμόσφαιρα είναι ιδιαίτερα υγρή καί απαλά δροσερή !
Η μουσική πού ακούγεται μέσα στό δωμάτιο, είναι από τή κασέτα μέ τόν τίτλο « Λές; ».
Από τό πρωί σήμερα ένιωθα καί εξακολουθώ νά νιώθω τήν ανάγκη ν’ακούω απαλή καί ποιοτική μουσική. Ρομαντική μουσική, νά τό πώ έτσι. Ηταν καί εξακολουθεί νά είναι μιά επιθυμία πού δέν συμβαδίζει καί βρίσκεται σέ πλήρη αντίθεση μέ τίς σκέψεις καί τά συναισθήματα πού γεννήθηκαν μέσα μου καί σήμερα, όπως κάθε μέρα άλλωστε, από τή πολύ κακή σωματική μου κατάσταση, αλλά καί από τή γενικότερη αντίληψή μου γιά τή ζωή μου.
Χθές τό βράδυ, θυμάμαι, κυριαρχούσαν μέσα στό μυαλό μου σκέψεις πού περιείχαν έντονα τά στοιχεία τής αναζήτησης απαντήσεων σέ ερωτήματα πού αφορούσαν σ’αυτό πού ονομάζουμε, άν τό λέω σωστά «Υπαρξιακό προβληματισμό», μέ προεκτάσεις καί σ’αυτό πού ονομάζουμε «Θεό».
Οχι, όχι δέν έχω ακόμα καταλήξει πουθενά καί σέ κανένα οριστικό συμπέρασμα, σχεδόν γιά κανέναν από τούς προβληματισμούς μου καί σέ καμιά ικανοποιητική απάντηση γιά οποιαδήποτε απορία μου.
Μήπως φανερώνει ανωριμότητα μιά τέτοια κατάσταση;
Ούτε καί γι’αυτόν τόν προβληματισμό μου έχω καταλήξει σέ κάποιο συμπέρασμα.
Σκέπτομαι όμως τώρα ότι ένας άλλος τρόπος, περισσότερο κόσμιος καί φυσικά λιγότερο συνηθισμένος γιά νά πούμε πώς κάποιος άνθρωπος πέθανε, είναι νά χρησιμοποιήσουμε τή λέξη... «Κατέληξε».
Μήπως λοιπόν ή μεγάλη απάντηση, ή μία καί μοναδική, επάνω στά βασικά καί ουσιώδη ερωτήματα καί στίς απορίες τού ανθρώπου γιά τήν ύπαρξη καί τή ζωή του σ’αυτόν εδώ τόν κόσμο είναι ό θάνατος;
Μήπως αντί νά λέμε τή λέξη «έζησε», γιά κάποιον άνθρωπο, θά έπρεπε νά χρησιμοποιούμε τή λέξη «Αναρωτήθηκε» ; Λέω...μήπως.
Μήπως αυτοί πού ισχυρίζονται ότι έχουν καταλήξει σέ οριστικά συμπεράσματα γιά τή ζωή καί τή ζωή τους, κατά βάθος καί μ’ένα διαφορετικό τρόπο δηλώνουν απόλυτη άγνοια ή παραίτηση από αυτήν; Δηλώνουν ανικανότητα νά υπηρετήσουν το «καθείς εφ ό ετάχθη» καί νά παίξουν τον ίσως προκαθορισμένο ρόλο τους;
Μήπως εμείς οί άνθρωποι είμαστε οί απορίες καί τά ερωτήματα κάποιου θεού, σχετικά μέ τήν ύπαρξή του;
Μήπως οί ανθρώπινες υπαρξιακές απορίες είναι οί υποαπορίες  αυτού τού θεού;
Οσο κι’άν ακούγεται παράξενο, θά έλεγα πώς... Ο εσωτερικός κόσμος τών αποριών είναι εκπληκτικά πλούσιος καί μεγάλος !
Αναρωτιέμαι, αλήθεια. Αν οί άνθρωποι είναι τά ερωτήματα, τότε ποιές καί πώς νά είναι οί απαντήσεις τους;
Μά αφού ακόμα δέν έχουν ολοκληρωθεί οί έρευνες γιά τίς ιδιότητες τών ερωτήσεων, εμείς θά κάνουμε υποθέσεις γιά τίς απαντήσεις; Αναρωτιούνται όμως τά ερωτήματα καί οί απορίες;
Επόμενο πάντως φαίνεται νά είναι, πώς όταν βασανιστεί πολύ μιά ζωντανή ερώτηση, τότε αυτή μέ τή σειρά της ν’αντιδράσει μέ ερώτηση καί νά δημιουργηθεί έτσι ένα διαφορετικό καί σπάνιο φαινόμενο.
Ποιό; Μά αυτό τού δικού μου τρόπου σκέψης καί τής δικής μου ζωής !

Αλήθεια,τί μπορεί νά φανερώνει ή υποθετικότητα τών απαντήσεων στίς απορίες γι’αυτή τή ζωή;
Μήπως ότι τό γράμμα ήτα «Η» στό τέλος τής λέξης « Ζωή» είναι διαζευκτικό;
                                              Ζω – ή...

Free Web Site Counter

Συναισθηματικό αλφάβητο

2006-07-21T21:10:00.000+03:00

Τά γράμματα της Ελληνικής αλφαβήτου είναι εικοσιτέσσερα στον αριθμό και μέσω των συνδυασμών τους περιγράφονται τά πάντα.
Τά συναισθήματα όμως πόσα είναι και τι μπορεί να περιγράψει κανείς μέσω των συνδυασμών τους;
Μήπως κάτι πού αρχίζει από εκεί πού τελειώνουν τά… «Πάντα» των γραμμάτων, των λέξεων και των εννοιών τους;
Ας πάρουμε για παράδειγμα τη λέξη «Αγάπη».
Αποτελείται από πέντε γράμματα έκ των οποίων μάλιστα τά δύο είναι ίδια. Η σειρά, ή διάταξη και ό τονισμός τους είναι αυτά πού αποδίδουν ακριβώς την έννοια της λέξης. Ένα,ένα ξεχωριστά αυτά τά γράμματα όμως, χρησιμοποιούνται για τον σχηματισμό και τη σύνθεση πολλών άλλων λέξεων και των εννοιών τους, που δεν έχουν όμως καμιά σχέση με τήν Αγάπη.
Μήπως λοιπόν κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τά συναισθήματα;
Αν, ναι, τότε πόσα άραγε μπορούν να περιγραφούν καί νά γίνουν μέσω αυτών;
Εκείνο πάντως τό « Σ’ηπωαγά » πού μού είπε καί μού έκανε κάποτε εκείνη χαϊδεύοντάς με, ομολογώ πώς δέν μπόρεσα ποτέ νά τό κατανοήσω, νά τό εκτιμήσω καί ίσως νά τό συγχωρήσω.
Ο συναισθηματικός τραυλισμός μού τά χαλάει όλα.

Free Hit Counter

Χαμόγελο φρίκης

2006-07-16T20:15:00.000+03:00

Τι τραγικό για ένα χαμόγελο να εμφανίζεται επειδή πέτυχε μια προσπάθεια για ένα γραπτό ουρλιαχτό φρίκης, απογοήτευσης, θλίψης και πόνου !
Χαμογέλασα ευχαριστημένος λοιπόν, επειδή είχα καταφέρει να βγάλω ένα τέτοιο ουρλιαχτό. Αμέσως μετά όμως, το χαμόγελο αυτό έσβησε απότομα από τά χείλη μου, επειδή συνειδητοποίησα πώς ήμουν ολομόναχος και φυσικά δεν μέ διάβαζε καί δέν μ’άκουγε κανείς.

Απάτη

2006-07-16T12:32:00.000+03:00

Το μίσος είχες στη ψυχή, αγάπη στις πατούσες.
Ιχνη αγάπης άφηνες, όπου κι’αν περπατούσες.

Περπάταγε το μίσος σου με πόδια της αγάπης
κανείς δεν φανταζότανε το είδος της απάτης !

Τό μήνυμα

2006-07-13T21:09:00.000+03:00

Είχα πολλά χρόνια νά κλάψω. Τό ήθελα επειδή υπήρχαν σοβαροί λόγοι, αλλά δέν τό κατάφερνα. Σήμερα όμως έκλαψα. Θά σού φανεί παράξενο, αλλά έκλαψα από χαρά ! Ναί, έκλαψα από χαρά !!!
Εβαλα στό C.D.Player ν’ακούσω τόν δίσκο τού μουσικοσυνθέτη «Σ.Σ», πού αγόρασα μόλις πρίν από λίγες ώρες.

Υπέροχη μουσική πού μ’ενθουσίασε καί μέ συνεπήρε. Συγχρόνως όμως, άρχισα νά νιώθω πώς κάτι παράξενο μού συμβαίνει. Προσπάθησα νά τό καταλάβω καί νά τό ερμηνεύσω.
Εμοιαζε μέ μήνυμα. Ενα μήνυμα πού τό συνέθεταν στοιχεία προερχόμενα από τά βάθη τού χρόνου. Ενα μήνυμα πού κάτι υποδείκνυε. Οί λέξεις πού συνέθεταν αυτή τήν υπόδειξη όμως, ήταν ονόματα σημερινών ανθρώπων.
Ναί, ήταν τά ονόματα.... «Σ.Σ» , «Β.Π» , «Γ.Χ» , «Χ.Σ» , «Π.Β» καί μερικών άλλων ακόμα. Ονόματα άξιων απογόνων σίγουρα.
Τό μουσικό θέμα πού άρχιζε λεγόταν «Κύματα» πού σιγά, σιγά ανακατεύθηκαν μέ τά δάκρυά μου καί πλημμύρισαν τό μικρό δωμάτιό μου.
Τό μήνυμα είχε αποκωδικοποιηθεί ! Τό μήνυμα ήταν πλέον καθαρό, πεντακάθαρο καί μέ είχε γεμίσει μέ δάκρυα χαράς, αισιοδοξίας, αλλά καί υπερηφάνειας. Τό μήνυμα έλεγε πώς...  «Ελληνες υπάρχουν ακόμα » καί ότι κάποιοι απ’αυτούς τό φανερώνουν γράφοντας υπέροχη μουσική !

Ε λ λ η ν α ς !
Μά δέν υπάρχει καταλληλότερη λέξη γιά νά περιγράψει κανείς τό ανθρώπινο όν στήν ιδανική του μορφή καί λειτουργία.
Απρόσμενη χαρά !  Οχι, δέν είμαι τελικά μόνος μου, ανάμεσα στούς βαρβάρους κατακτητές πού μέ περιβάλλουν καί μέ πνίγουν καθημερινά. Υπάρχουν λοιπόν Ελληνες, ακόμα ! Πόση ανακούφιση καί γαλήνη.
Ξέρεις Ανεμώνα, όταν άκουγα κάποιον νά λέει ότι «Είμαι Ελληνας», τό πίστευα τόσο όσο κι’όταν άκουγα κάποιον άλλον νά λέει ότι «Είμαι καλός άνθρωπος». Υπάρχουν όμως καλοί ;
Σήμερα λοιπόν διαπίστωσα μέ πολύ μεγάλη χαρά πώς ακόμα υπάρχουν Ελληνες, ανάμεσα στο πυκνό πλήθος τών βαρβάρων της Ελλάδας καί νιώθω υπέροχα όταν σκέπτομαι ότι ακόμα θά πρέπει νά υπάρχουν καί καλοί, ανάμεσα στό πυκνό πλήθος τών κακών !

Περιμένω μέ αγωνία καί ανυπομονησία νά τό διαπιστώσω κι’αυτό σέ ανθρώπους  πού μέ κάποιους άλλους τρόπους θά φανερώνουν καί θά αποδεικνύουν πώς είναι...Ε λ λ η ν ε ς και Ε λ λ η ν ί δ ε ς.

Παρασκευή   3   Μαρτίου   1995

Ημερολογιακή σημείωση

2006-07-09T19:10:00.000+03:00

Σκέψεις…τσιγκέλια

Η έκρηξη ήταν φοβερή, σ’όλη την ύπαρξή μου, διέλυσε τις σκέψεις μου κι’έφθασε στη ψυχή μου.
Οί κρυσταλλένιες σκέψεις μου, θρύψαλα γίναν όλες, οί ξύλινες πήραν φωτιά, τη πιο δυνατή απ’όλες.
Οί σιδερένιες μού’μειναν, ατσάλινες δεν υπήρχαν, κι’αυτές όμως μού χάλασαν γιατί μουτζουρωθήκαν.
Πήρα μια σιδερένια μου για να την καθαρίσω, με ίσια σκέψη καθαρή, νέα ζωή ν’αρχίσω.
Όμως….

Σφυρί το ένα γεγονός, το άλλο ήταν αμόνι, ανέλαβε ή μοίρα «Σιδεράς» και σκέψεις πολλές στραβώνει.
Τη στράβωσε τη σκέψη μου, περίπου σά τσιγκέλι κι’ή άκρη πού κοίταγε μπροστά, τώρα τά πίσω θέλει.
Μετά τή στράβωσε διπλά, κανονικό τσιγκέλι κι’ή άκρη πού πίσω κοίταγε, μπροστά να βλέπει θέλει.
Τη γύρισα και κάθετα να δώ τι θέλει ακόμα κι’ή άκρη πού κοίταγε ψηλά, τώρα κοιτά το χώμα.
Η άκρη πού κάτω κοίταγε κι’ακούμπαγε στο χώμα, τώρα ζητά τον ουρανό και το γαλάζιο χρώμα.
Σίδερο είναι το σώμα της, πού κάποτε ήταν ίσιο, μά μ’έναν τέτοιο «Σιδερά», πώς νέα ζωή ν’αρχίσω;
Τά όνειρά μου κρέμασα σφαχτά απ’ τά τσιγκέλια και νιώθω πώς τώρα ό «Σιδεράς», θα κλαίει από τά γέλια.